“อาจารย์ ผมเพิ่งเห็นบทความเรื่องวัคซีน สถานการณ์ทางนู้นยังไม่ค่อยดีอีกหรือครับ” คุณถามตอนเช้าวันเสาร์ คุณมาคุยงานกับผมแล้วไม่กลับไปทันทีที่ธุระระหว่างเราเสร็จ

อพาร์ตเมนต์แห่งนี้ให้ห้องไว้แค่สองห้อง หนึ่งคือพื้นที่ทั้งหมด สองคือห้องน้ำ เมื่อเปิดประตูเข้ามา สิ่งแรกที่ต้อนรับผมจะเป็นตู้เย็น ถัดไปเป็นเคานต์เตอร์ยาวเชื่อมติดผนังวางตัวหักมุมตามรูปทรงกำแพงห้องไปจนถึงข้างประตูเชื่อมไปทางเดินสั้น ๆ ก่อนถึงห้องน้ำ บนเคาน์เตอร์ ถัดจากตู้เย็นเป็นกาน้ำไฟฟ้าเสียบปลั๊กไฟ ที่วางจาน อ่างล้างจาน เตาไฟฟ้าสองหัว ไมโครเวฟ รูทิ้งเศษอาหาร ข้างใต้ผิวโต๊ะเคาน์เตอร์ ไล่จากหน้าประตูมาทางเดิมคือ ลิ้นชักสองช่อง ฝาตู้สองชั้น ฝาประตูใต้อ่าง ข้ามเตาไฟฟ้าไปเป็นประตูตู้สำหรับเปิดเอาถังรองเศษอาหารออกอีกข้างจากประตูทางเข้ามีชั้นหนังสือวาง กั้นบังเตียงซึ่งอยู่แทบกึ่งกลางห้องไว้พอเป็นพิธี พื้นที่ว่างระหว่างปลายเตียงกับประตูไปห้องน้ำไว้เดิน ถัดจากเตียงเป็นโซฟากับโต๊ะกาแฟ และสุดผนังห้องข้างที่มีหน้าต่าง โต๊ะทำงานของผมห้องน้ำที่นี่ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ พอสำหรับส้วม อ่างล้างหน้า ที่อาบน้ำแบบฝักบัวกั้นด้วยประตูเลื่อนด้านข้าง ผนังตรงข้ามโถส้วมติดชั้นวางของ ส่วนผนังหน้าห้องน้ำเป็นตู้เสื้อผ้าสองชั้นซ่อนตัวอยู่ ผมนึกขอบคุณผู้อาศัยคนก่อนหน้าที่เอาปากกาดำเส้นหนาชัดมาเขียนลูกศร ชี้บอกให้กดเปิดตรงไหน มิเช่นนั้นผมคงหาตู้เสื้อผ้าไม่เจอ ตรงข้ามกับผนังเป็นเครื่องซักผ้า

ผมยกจานอาหารเช้าไปวางตรงโต๊ะกาแฟกับพื้นที่ยังพอเหลืออยู่ข้างแป้นพิมพ์ คุณถอดหน้ากากออก ขยับสายคล้อง เหวี่ยงหน้ากากไปข้างหลังพลางลุกไปล้างมืออีกครั้งหนึ่ง ผมถือโอกาสนี้เปิดเว็บไซต์ตัวเองเพื่อเตือนความจำว่าตนเขียนอะไรไปบ้างในนั้น

“ผมเป็นห่วงคนที่บ้าน” ผมบอกคุณตามตรง “ผมทบทวนเรื่องพวกนี้อยู่บ่อย ๆ แล้วไม่เห็นความจำเป็นที่มันจะต้องซับซ้อนขนาดนี้ ทรัพยากรและข้อเสนอพร้อมให้เราทุกคนเข้าถึงวัคซีนที่มีคุณภาพ ขอเพียงมีการจัดการที่เสมอภาคและคำนึงถึงคนทุกคน การมีการจัดการที่เสมอภาคและคำนึงถึงคนทุกคนควรเป็นช่องแรกของการก้าวไปทางไหนอยู่แล้ว ยิ่งถ้าคุณเป็นรัฐบาล คุณไม่มีสิทธิ์เสแสร้งว่านี่คือเกมกระดานเศรษฐีที่คุณแข่งกับคนที่มีอำนาจและเงินเริ่มต้นเท่าคุณ สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกควรเป็นความรับผิดชอบของรัฐบาลด้วย แต่ทำไมประชาชนถึงเจออยู่ฝ่ายเดียว พวกเขาไม่ใช่ความชั่วร้ายที่จำเป็นด้วยซ้ำ ไม่เคยเป็น พวกเขาเป็นแค่ความชั่วร้าย”

“รัฐบาลของประเทศอาจารย์มาจากการรัฐประหารใช่ไหมครับ” คุณถามอย่างคนมั่นใจ แต่ไม่ต้องการแสดงออกว่ารู้ดีเกินไปนัก

ผมพยักหน้า “มีตัวเลือกวัคซีนที่มีคุณภาพอยู่ข้างนอกนี่ แต่ข้างในนั้น ทุกวันนี้ผมก็ยังคิดไม่ตก ถ้าผมบอกไม่ให้พ่อกับแม่ไปฉีดวัคซีนคุณภาพต่ำ แล้วพวกเขาเกิดป่วยจากโรคระบาดตอนนี้ หรือถ้าผมสนับสนุนให้พวกเขาไปฉีด แล้วผลข้างเคียงรุนแรง เป็นอันตรายกับพวกเขา พ่อกับแม่ไม่ได้มีความเห็นแกร่งกล้าแบบป้าของผม แล้วถึงอย่างนั้น ผมก็มีส่วนผิดด้วยอยู่ดี ถ้าป้าเกิดป่วยขึ้นมา ในตอนที่ผมโล่งอกที่ป้าตัดสินใจฉะฉานมาแต่แรกว่าจะไม่ไปเสี่ยงกับวัคซีน”

“เดี๋ยวสิครับ อาจารย์จะผิดได้ยังไง เรื่องแบบนี้ก็ต้องความผิดคนที่เอาวัคซีนห่วย ๆ เข้าไปให้คนในประเทศสิครับ ผมตามอ่านอยู่นะ ประเทศของอาจารย์สามารถได้วัคซีนที่น่าเชื่อถือนี่ครับ”

“แต่ถ้าเราไม่คิดตัดสินใจเรื่องพวกนี้โดยไม่แบกความรู้สึกรับผิดชอบร่วมไปด้วย ผมเกรงว่าผมจะทำให้พ่อ แม่ แล้วก็ป้าของผมโดดเดี่ยว” คุณไม่ยอม ผมก็ยอมไม่ได้หรอก

“ทำอะไรไม่ได้กับไร้หัวจิตหัวใจมันต่างกันนะครับ”

“สะกดน่ะต่างกัน แต่เคยเห็นทั้งสองอย่างไม่ล้ำเส้นไปอ้างอีกอย่างหนึ่งบ่อยขนาดไหนเชียว” ผมเอนหลังพิงเข้าไปในเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ พยายามไม่นึกถึงคำกล่าวอ้างของนายกรัฐมนตรีและคณะองคมนตรีที่ฉ้อราษฎร์บางหลวงที่สุดแห่งประวัติศาสตร์ชาติ คุณไม่มีวันอ่านคำตัดพ้อพวกเขาว่าพยายามมากมายขนาดไหนแล้ว ด้วยเสียงอันจริงใจของนักแสดงแบบเซอร์เอียน แม็กเคลเลน หรือเซอร์แพทริค สจ๊วตได้เลย

คุณพนมมือไว้ข้างหน้าปากแล้วถอนหายใจ ช่วงคางของคุณเกลี้ยงเกลา ผมนึกได้ว่าคุณเคยพูดว่าคุณรำคาญสัมผัสของหน้ากากอนามัยเวลาผิวผ้าถูตอเครา

“ถ้ามีทางเชิญให้ครอบครัวมาเที่ยวที่นี่ได้คงดีนะครับ”

“ผมก็หวังแบบนั้น แต่พวกเขามีหลายเรื่องต้องให้กังวล” คุณทำหน้าเศร้า ประหนึ่งเป็นความผิดของคุณเองที่ครอบครัวของผมไม่มาอยู่ตรงนี้