งานสามชิ้นที่ผมจะต้องเขียน แฟนตาซีเยาวชนเกี่ยวกับเด็กหญิงผู้ให้ที่หลบภัยนางไม้ซึ่งโดนเจ้าหญิงที่เคยรับใช้ขับไล่จากแดนภูตระหว่างศึกชิงบัลลังก์ วรรณกรรมสะท้อนสังคมเรื่องของชุมชนเก่าของลูกหลานแม่มดที่จะโดนยึดที่ และนิยายสงครามอวกาศของนักรบศักดิ์สิทธิ์ผู้ออกตามหาจอกแห่งตำนานในทางช้างเผือก โดยมีคู่แข่งเป็นนักรบศาสนาอื่น ผมไม่คิดว่าทั้งสามคนนั้นพยายามจะคิดงานที่อาลัยอาวรณ์ว่าตนควรได้เขียนเองเลยสักนิด

หัวหน้าบรรณาธิการฝากคุณมาบอกกำหนดการส่งงานของแต่ละเล่ม ผมมีเวลาทั้งปีสำหรับงานสามชิ้น และเมื่อตีพิมพ์ พวกเขาจะใส่ชื่อว่าผมเป็นบรรณาธิการงานชิ้นนี้ด้วยกันกับคุณ

คุณแนะนำให้วางแผนเขียนทีละงาน แล้วคืนนั้นผมก็สลับหน้าจอไปมาระหว่างสามไฟล์ทั้งคืน ย่อหน้าแรกไปได้ด้วยดีเสมอ จนพอขึ้นย่อหน้าที่ห้า ทุกอย่างก็ไม่ลงตัวเลยสักสิ่งเดียว

ผมล้มตัวนอนลงบนเตียง เปิดอ่านข้อความขู่ฆ่าอ่านทางโทรศัพท์มือถือ คำพูดหยาบคายตรงหน้าผมไม่ใช่คำด่าทอกราด ๆ ที่หมายถึงใครก็ได้ ทุกถ้อยคำเจาะจงมาที่ผมอย่างชัดเจน

เวลาทำงานสอนที่คณะ ผมยกตัวอย่างงานของตัวเอง ชิงวิจารณ์สับผลงานของตนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยก่อนจะมีใครตัดหน้าผมได้อีก ผมไม่รู้และไม่ถามว่าคนในห้องเรียนคิดเช่นไรกับผม บางรายอาจคิดว่าผมทำแบบนั้นเพื่ออารมณ์ขัน เพื่อให้คนอื่นไม่คิดว่าผมหัวแข็งเกินจะรับคำวิจารณ์ ว่าผมไม่ใช่นักเขียนอัตตาสูงที่ถือตนเพราะมีงานตีพิมพ์ ว่าผมรู้ว่าคนอื่นคิดอย่างไรกับผม

ผมด่างานของตัวเองให้ทุกคนที่เข้ามาเรียนกับผมฟัง เพราะผมไม่อยากสงสัยอีกแล้วว่างานของผมถูกทึ้งเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอยู่เรื่อยด้วยความรู้สึกแบบไหนกันแน่

แต่เห็นได้ชัดว่ามันก็ยังไม่พอ มีคนที่ไม่พอใจสักถ้อยอักษรจากผม ไม่พอใจชื่อของผม ไม่พอใจกระทั่งชื่อเสียงย่ำแย่ของผม ใครกันที่รำคาญผมมากขนาดนี้ ผมทำอะไรผิดพลาดมหันต์ขนาดไหนหรือ รึว่าผิดตั้งแต่ผมเริ่มต้นเขียนงานแล้ว ทำไมเขาถึงอยากบีบคอผมให้ตายคามือ อะไรทำให้เขาเกลียดขนาดว่าสำนักพิมพ์ที่ตีงานของผมควรล้มละลาย และทุกคนที่ชมงานของผมควรไปผูกคอตาย ทำไมเขาถึงหยิบออกมาได้ทีละวรรคว่างานตรงไหนของผมเสแสร้ง กระทั่งพวกสนับสนุนรัฐบาลที่ส่งข้อความมาด่า ไล่ให้ผมออกไปจากประเทศยังไม่ละเอียดเท่านี้เลย ส่วนคนผู้นี้ดูพร้อมจะคัดสำเนาประโยคที่ผมพิมพ์มาฉะทีละย่อหน้า เขาอยากจะเลาะเล็บกับฟันผมด้วยอีกต่างหาก

ผมไม่คิดว่าเขาพูดหรือมีความคิดเช่นนี้กับคนที่เขาเห็นเป็นเพื่อน แต่ผมก็ไม่อยากเป็นเพื่อนกับเขาเพื่อจะไม่ต้องโดนมุ่งร้ายขนาดนี้ ผมไม่ได้อยากเปลี่ยนอีเมลแอดเดรส ผมเพียงอยากรู้ว่าต้องทำอะไร เขาถึงจะเห็นว่าถ้าเขาเกลียดผม เขาก็ควรไปเกลียดแบบที่พร้อมจะเปิดเผยลงสาธารณะอย่างไม่คาดหวังว่าผมจะต้องมารับรู้

พองานพวกนี้ตีพิมพ์ออกไป ผมจะไม่รู้สึกว่าตัวเองชนะหรอก แต่ถ้ามีทางได้รู้ว่าเจ้าของข้อความพวกนี้อ่านงานที่ผมเขียน แล้วไม่รู้สึกมันเป็นหน้าที่อันใหญ่หลวงของเขาจะต้องส่งข้อความขู่ฆ่าเจ้าของชื่อนักเขียนบนปก ผมคงบอกได้สักทีว่าตัวผมเองก็ไม่ได้มีอะไรให้ต้องสมควรได้รับข้อความพวกนี้จากเขา

ส่วนตอนนี้ ผม