Oktubre 20, 1929: Malapit na matapos ni Valentine ayusin ang time machine namin. Nataggalan ng kaunti dahil sa pagkabago na materyales na ginamit namin sa makina, kaya’t ang mga kailangan namin bilhin ay ang mga tiyak na mga bagay. 

Sumilip ako sa labas ng garahe ng nairenta namin noong nakaipon na kami ng sapat na pera. Sa labas na kita ko ang mga radyo, sasakyan, at iba pang bagong teknolohiya na nagawa at naibenta namin upang magkapera. 

Tama nga si Eugene, nakagawa kami ng pagkakaiba sa panahon na ito. Ngunit mali siya sapagkat para sa mabuti ang nagawa namin. Ang mga teknolohiya na nailikha ay gawa sa mga sira na sasakyan o mga lumang metal at hindi gumana ng imbento ng iba. Ang inhinyero namin ang gumawa ng lahat, at sa huli, marami na ang mga kumpanya na gumagaya sa mga gawa namin. Naaalala ko parin ang paghalunkat namin sa mga patapon na gamit. 

Humihingal na kami ni Leora sa pagod dahil sa paghahanap ng mga natapon na metal na maaring gamitin. Marami na kami naipon, ngunit hindi pa rin kami nagpapahinga ni Eugene. “Kailan ba tayo matatapos?” Reklamo ni Leora. “Hindi ba mga arkeologo kayo? Dapat magaling kayo maghanap,” Biro ni Eugene, pero tinitigan lang namin ni Leora. “O sige, okay na yan. Halika, Hugo, tayo magbuhat!” 

“Eeeeeeeeeeeh!” haluyhoy ko. Tingin sakin ni Eugene, parang ina tinititigan ang anak na maharot. “Sige na nga,” sumuko ako. Hinati namin ang mga metal na naipon namin, at binuhat. Pabalik na kami kung nasaan ang time machine namin nang si Leora nasa harap ko. 

Pagdating namin, si Valentine ay naghihintay, nagsusulat sa kwaderno na dinala ninya. “Ah! Madami kayo nahanap?” Dahan-dahan ni Eugene binaba ang mga hawak niya. Binitawan ko lang ang sa'kin. “Paano ka makakagawa ng mga teknolohiya gamit ang mga lumang metal?” Tanong ko. Ngumiti si Valentine “Hindi ako inhinyero sa wala!” Panatag ninya. 

Tatlong araw lumipas, kami ni Eugene sa lapag natulog, habang si Leora ay komportable sa loob ng time machine. Si Valentine, nakaupo sa sahig, mayroon ginagawa gamit ng mga lumang metal na hinalungkat namin. Nakasarado mga mata naming tatlo, sinusubukan makatulog. “AHA!” Sigaw ni Valentine, sabay sa gulat naming tatlo. Umupo kami ni Eugene sa higa namin, “Ano yun?” Tanong ko, halatang inaantok. 

Ang sagot sa tanong ko ay ang tunog ng static, galing sa isang kahon gawa sa lumang metal. “Huh?” Labas ni Eugene. “Radyo!” Sumigaw na naman si Valentine “Wala siyang nagbibigay balita dahil wala signal o radio station pero sa radyo na ito makakagawa tayo ng kasaysayan!” Halatang nasasabik ang inhinyero namin sa radyo na ginawa niya “Paano natin siya isusulong sa pamilihan kung hindi natin maipapakita sa mga tao yun kaya niyang gawin? Puro static lang ang lumalabas diyan” Sabi ko, kamay nasa likod dahil sa sakit nito. 

“Maliban kung tayo mismo ang nagpadala ng mga broadcasts na natatanggap ng radyo?” iminungkahi ni Leora. “Paano naman natin iyun gagawin? Parang naman kaya natin magtayo ng isang buong radio station dito” Ayon kay Eugene. “Isipin mo, ano ba yun unang layunin ng isang radyo?’ 

“Ginagamit siya ng mga pandigma sa mga digmaan. Madalas ang natatanggap ng radyo nila noon ay mga morse co– oooh…” Sabi ng siyentipiko namin, nakuha ang plano ni Valentine habang nagpapaliwanag. 

At  ngayon dito na kami. Mga imbento ay ginagamit ng marami at na iba para sa lahat. Sa loob ng siyam na buwan, napauso namin ang mga radyo, sasakyan na mayroon katangian galing sa taon namin. Bumukas ang pintuan ng garahe namin, nang pumasok si Leora, “Anyare? 'Kala ko ba bumili ka ng pagkain?” Tanong ni Valentine, mukha puno ng langis. “Ang sobrang mahal, kaya’t naghanap nalang ako ng mas mura.” Sagot niya ng naglabas ng tinapay “Tinapay na 2 dolyar na? Sa taon natin 36 pesos na yun.” 

“Grabe naman ang pagtaas yun,” Sabi ni Eugene, ng pinupunasan mukha ni Valentine ng daliri niya “Ba't ang taas? Wala ba ginagawa ang pamahalaan?” Kumulot ang mga kilay ko. “Parang wala eh, kung kailan naging pangulo si Herbert Hoover, parang wala lang yung ekonomiya para sa kanya.” 

“Paano na iyan? Hindi ba babagsak ang ekonomiya?” katanungan ni Eugene. “Ayon kay Hoover, hindi raw babagsak dahil sa konsepto ni Adam Smith na ang invisible hand,” sagot ni Valentine. “Ungas naman…”