Kiedy Ekko wszedł do środka, zobaczył go od razu. Wysoki, długowłosy gość w rozpiętym garniturze. Nie wyglądał jak typowy gangster – bardziej jak szalony artysta, który przypadkiem wplątał się w szemrane interesy.

— „Słyszałem, że masz coś ciekawego,” powiedział Hi-Kimura, obracając w palcach kartę do tarota.

Brat Ekko położył próbkę towaru na stole.

— „Pierwsza liga. Czystość jak łzy anioła.”

Hi-Kimura uśmiechnął się szeroko. „Podoba mi się twoja pewność siebie. Ale wiesz, interesy to gra. Proponuję tarot.”

Ekko zmarszczył brwi.

— „Jeśli przegrasz – dostajesz wpierdol. Jeśli wygrasz – 1000 kredytów.”

Brat nie zamierzał się wycofywać. Usiadł i przyjął wyzwanie. Karty poszły w ruch. Szybko okazało się, że los nie był dla niego łaskawy.

— „Wieża. Oznacza katastrofę,” powiedział Hi-Kimura, pokazując kartę z uśmiechem. „Przegrałeś.”

Brat zbladł. Właśnie miał dostać w mordę, kiedy Hank wparował do środka, zobaczył Hi-Kimurę i… rzucił się na niego.

— „TY SKURWYSYNU!” ryknął, próbując wyprowadzić cios.*

Hi-Kimura nawet się nie cofnął. Hank machał pięściami na oślep, ale każde uderzenie trafiało w powietrze. Był za pijany, żeby w ogóle celować.

Hi-Kimura westchnął teatralnie. „Lubię dawać ludziom szanse. Chcesz spróbować w pokera?”

Hank splunął na podłogę.

— „Jeśli przegram?”

— „Dostaniesz lanie.”

— „A jeśli wygram?”

— „Wygrasz.”

Hank usiadł przy stole i wziął karty. Gra trwała kilka minut, w trakcie których Hank nabrał pewności siebie. Ostatnie rozdanie. Hank rzucił karty na stół.

— „Mam… nie wiem, co mam, ale wygląda mocno!”

Hi-Kimura spojrzał na niego z litością.

— „Masz gówno. Przegrałeś.”

Hank zamrugał.

— „Co?”

— „Nie umiesz grać, Hank,” wtrącił brat Ekko, łapiąc się za głowę.

Hi-Kimura wstał, odgarnął włosy i podał im czarną wizytówkę.

— "W ostateczności – dzwoń."

Po czym obrócił się na pięcie i wyszedł, rzucając przez ramię:

— "Interesy z wami to czysta rozkosz."

Brat Ekko spojrzał na wizytówkę. Potem na Hanka, który siedział oszołomiony, jakby właśnie dowiedział się, że nie umie liczyć.

— „Coś czuję, że wpakowaliśmy się w gówno.”

Wtedy zobaczył plakat na ścianie.

Wielki napis: „POSZUKIWANY. HI-KIMURA. NAGRODA: 30 000 KREDYTÓW.”

Brat Ekko poczuł zimny dreszcz.

— „O, kurwa.”

Po powrocie.

Telefon zadzwonił późnym wieczorem, gdy brat Ekko siedział w piwnicy, próbując ogarnąć pierwszą większą dostawę. Numer nieznany.

— „Halo?”

— „Hej, słyszałem, że masz towar,” odezwał się cichy, ale dziwnie pewny siebie głos.

Brat Ekko uniósł brew.

— „Może mam, może nie. Kto pyta?”

— „Axel. Potrzebuję trochę. Możemy się spotkać?”

Brat Ekko westchnął, spojrzał na Ekko, który właśnie kończył obliczenia dotyczące składu chemicznego.

— „Dobra, podaj miejsce.”

Spotkanie miało miejsce w jednym z tych zaułków, gdzie ludzie albo robili interesy, albo kończyli z nożem w żebrach. Axel czekał oparty o ścianę.

Młody, miał może 17 lat, ale oczy jakby przeżył już kilka wojen. Zielony pasek na włosach wyglądał jak żałosna próba zachowania tożsamości, ale jego ubrania były znoszone, a skóra na rękach pełna cienkich blizn.

— „Masz kasę?” zapytał brat Ekko, podchodząc do niego.

— „Nie.”

Brat zmarszczył brwi.

— „To po cholerę mnie tu ściągnąłeś?”

Axel uśmiechnął się zbyt niewinnie, żeby to nie było podejrzane.

— „Chciałem pogadać.”

Brat Ekko sapnął.

— „Nie jestem pieprzonym terapeutą.”

— „Wiem. Ale wiesz, kto może być? Ty.”

Brat Ekko zamrugał.

— „Co?”

— „Weź mnie ze sobą.”

Brat Ekko parsknął śmiechem.

— „Kurwa, nie.”

— „No weź.”

— „Nie.”

— „Błagam.”

— „Odpierdol się.”

Axel zrobił minę zbitego psa.

— „Nie mam dokąd pójść.”

— „Nie mój problem.”

— „Będę cicho.”

— „Nie będziesz.”

— „Będę robił, co każesz.”

— „Jeszcze gorzej.”

Axel zrobił krok do przodu i spojrzał mu prosto w oczy. W tych oczach było coś, co sprawiło, że brat Ekko na sekundę się zawahał.

— „Serio, nie mam nikogo.”

Brat Ekko westchnął ciężko.

— „Pieprzę to. Chodź.”

Axel uśmiechnął się, jakby właśnie wygrał życie.

— „Wiedziałem, że jesteś dobrym człowiekiem.”

— „Nie jestem,” warknął brat Ekko, ruszając w stronę domu.

W drodze Axel nagle się odezwał:

— „Chcesz wiedzieć, czemu chcę iść z tobą?”

Brat Ekko wzruszył ramionami.

— „Nie.”

— „I tak ci powiem.”

Brat przewrócił oczami. „Oczywiście, że tak.”

Axel spojrzał w dal.

— „Miałem rodzinę. Kochającą. Matka była cudowna, ojciec surowy, ale mądry. Siostra… cóż, zawsze mnie nienawidziła, ale to norma, nie?”

— „Pewnie.”

— „A potem ojciec zdradził matkę. I wiesz, co zrobił?”

Brat Ekko spojrzał na niego kątem oka.

— „No?”

— „Skoczył z dachu. Po prostu. Bum. Koniec.”

Zapadła cisza.

— „A potem matka. Jej kochanek nie był takim miłym gościem. Zabił ją na moich oczach.”

Brat Ekko nie miał na to odpowiedzi.

— „Pies? Zabrany. Dom? Stracony. Siostra? Mnie nienawidzi. A ja?” Axel uśmiechnął się, ale było w tym coś złamanego. „Mam tylko nóż i ten zielony pasek, który zrobiłem sobie w piątej klasie.”

Brat Ekko spojrzał na niego z lekkim szokiem.

— „Kurwa…”

— „Widzisz? Może twoje życie nie jest aż tak chujowe.”

Przez chwilę szli w ciszy.

— „To, że masz przejebane, nie znaczy, że chcę, żebyś zamieszkał ze mną.”

— „Ale przecież już się zgodziłeś.”

Brat Ekko zacisnął zęby.

— „Nie cierpię cię.”

Axel się roześmiał.

— „A ja cię uwielbiam.”

Brat Ekko tego nie zauważył, ale Axel patrzył na niego zupełnie inaczej, niż na resztę świata. Ukrywał to dobrze, ale w jego oczach było coś więcej niż zwykłe przywiązanie.

Na razie jednak, cieszył się, że ma gdzie wrócić.

Piwnica była chaosem. Wszędzie leżały jakieś kable, szkło, papiery i puste puszki po piwie. W kącie stał prowizoryczny stół laboratoryjny, na którym Ekko próbował stworzyć coś, co nie wybuchnie im w twarz.

Hank siedział na skrzynce po czymś, co nielegalnie trafiło na rynek, popijając swoje wieczne piwo.

I wtedy pojawił się Axel.

Chudy, blady dzieciak z zielonym paskiem na włosach.

Wszyscy spojrzeli na niego, potem na brata Ekko, potem znowu na niego.

— „Co to, kurwa, jest?” zapytał Hank, mrużąc oczy.

— „To Axel,” odpowiedział brat Ekko 

— „A co on tu robi?”

— „Mieszka.”

Hank zamrugał.

— „Słucham?”

— „Nie pytaj.”

Hank spojrzał na Axela, potem na Viktora, potem znowu na Axela.

— „To twoje dziecko?”

Viktor wypuścił powietrze przez nos, jakby musiał naprawdę mocno się powstrzymywać, żeby kogoś nie walnąć.

— „Nie, Hank, nie jest moim dzieckiem.”

— „Czyli jednak bratanek?”

— „Boże, Hank, nie.”

Axel uśmiechnął się niewinnie.

— „Jestem sierotą. Przyssałem się do niego jak pijawka i w końcu się poddał.”

— „I co? Po prostu go przyjąłeś?”

— „Tak, Hank, przyjąłem go, bo miał wzruszającą historię i chujowy pasek na włosach.”

— „Ej!” rzucił Axel, dotykając swoich włosów.

— „No co? To prawda.”

Axel przewrócił oczami i spojrzał na Ekko.

— „Hej, a jak w ogóle ma na imię twój brat?”

Ekko spojrzał na niego, potem na brata, potem znowu na Axela.

— „Viktor.”

Axel pokiwał głową.

— „A ile ma lat?”

— „Dwadzieścia osiem.”

Nastała chwila ciszy.

Hank zamarł.

Viktor westchnął.

— „No i co się tak gapicie?”

Hank wstał. Uniósł ręce w geście totalnego szoku.

— „Czekaj, CZEKAJ.”

— „Co?” warknął Viktor.

— „Właśnie teraz, w tym momencie… po DWUNASTU LATACH w końcu dowiedziałem się, jak się nazywasz?!?”

Brat Ekko zmarszczył brwi.

— „Serio?”

— „SERIO! Ty zawsze mówiłeś ‘mój brat’, axel mówił ‘twój brat’, ty nigdy nie mówiłeś jego imienia! Ja myślałem, że on się nazywa Kurwa albo Co-ty-robisz!”

Viktor przetarł twarz dłonią.

— „Na serio jestem tu jedyną normalną osobą?”

Axel uśmiechnął się zbyt szeroko.

— „Nie, ja jestem.”

— „O panie, to mamy przesrane,” mruknął Hank.

Piwnica znów zamieniła się w chaos. Viktor próbował coś tłumaczyć, Hank śmiał się, że całe życie był okłamywany, a Axel patrzył na brata Ekko, jakby ten był jego nowym sensem życia.

I wszyscy wiedzieli, że to nie jest ostatni raz, kiedy chaos przejmie to miejsce.