Telefon zadzwonił późnym rankiem.

Viktor z trudem otworzył oczy. Axel chrapał obok na materacu, a Ekko przewracał się na drugi bok. Hank… gdzie, do cholery, był Hank?

Wibracje w kieszeni wkurzały go bardziej niż zwykle. W końcu odebrał.

— „Czego chcesz tak rano, Hi-Kimura?” — burknął, przecierając oczy.

Głos po drugiej stronie brzmiał niespokojnie.

— „W alejce przy kasynie. Teraz. Macie tu być natychmiast.”

Viktor westchnął.

— „Nie mogło to poczekać? Ludzie śpią.”

— „Nie, kurwa, nie mogło.”

W tle było słychać przyspieszony oddech.

— „Coś uciekło z placówki Crit. I szuka Ekko.”

Viktor momentami miał tego wszystkiego dość.

— „Dobra, zaraz będziemy.”

Ekipa zebrała się dość szybko. Viktor, Ekko, Hank i Axel stali w cieniu wysokich budynków, gdy Hi-Kimura wyszedł z mroku.

— „Dobra, może mi ktoś, kurwa, wytłumaczyć, czemu akurat ja?” — Ekko spojrzał na Hi-Kimurę z podejrzliwością.

— „Nie wiem, dzieciaku.” — Hi-Kimura skrzywił się. — „Ale to coś przyszło tutaj po ciebie.”

Hank otarł nos dłonią.

— „No super. Wszyscy jesteśmy w dupie, ale Ekko to już najwyraźniej VIP.”

— „Daj spokój, Hank.” — Viktor wywrócił oczami.

Wtedy Viktor usłyszał coś dziwnego.

Oddech.

Ciężki, przeciągły, dochodzący z ciemności.

— „Ej… Słyszeliście to?”

Wszystko ucichło.

I wtedy coś uderzyło.

Z ciemności wyskoczył czarno-zielony byt.

Było płynne. Jak smolista plama, ale z kształtem człowieka. Kapnęła z niego fioletowa substancja.

Jego zęby były białe jak słońce, ale pokryte czerwoną i fioletową mazią.

Byt ryknął.

Nie mówił wiele, ale kiedy się odzywał, jego głos był głęboki, radiowy, wibrujący w powietrzu.

Chciał ich porwać.

Nie zabić. Zabrać.

Hi-Kimura od razu ruszył do walki. Był szybki, sprawny, precyzyjny.

Ale byt był szybszy.

Walcząc, Hi-Kimura odwrócił na moment wzrok.

I wtedy stało się coś dziwnego.

Błysk.

I… cisza.

Hi-Kimura osunął się na ziemię.

Za nim stał nowy przeciwnik.

Siwe włosy. Okulary. Fioletowa blizna przecinająca twarz.

Ekko spojrzał na Viktora.

— „No to mamy przesrane.”

Hi-Kimura czuł się jakby go potrąciła ciężarówka.

Otworzył oczy i zobaczył sufit. Czysty. Biały. Podświetlony zimnym światłem.

Spróbował się ruszyć, ale jego ciało było jak z waty.

— „No, kurna, pięknie…” mruknął, próbując poskładać w głowie ostatnie wydarzenia. Walka, to COŚ, siwowłosy koleś, potem… potem nic.

Zamrugał i skupił wzrok. Leżał na czymś, co wyglądało jak łóżko szpitalne, ale bardziej futurystyczne, zaawansowane technologicznie.

I wtedy drzwi się otworzyły.

Do pomieszczenia wszedł ON.

Siwe włosy, okulary, fioletowa blizna na twarzy, czarny kitel.

Dr. Dante.

— „Dzień dobry, panie Hi-Kimura,” powiedział z uprzejmym, ale sztucznym uśmiechem.

Hi-Kimura zaśmiał się cicho.

— „No tak… wiedziałem, że Crit to nie tylko służby bezpieczeństwa.”

Dante przechylił lekko głowę.

— „A jednak dał się pan złapać.”

Hi-Kimura nie odpowiedział.

Zamiast tego rozejrzał się po pomieszczeniu. Białe ściany, brak okien, jedne drzwi.

— „Więc co teraz? Zamierzacie mnie torturować? Przekonywać, że Crit to wspaniała organizacja? A może po prostu wsadzicie mi elektrodę w łeb i zrobicie ze mnie waszą nową zabawkę?”

Dr. Dante zaśmiał się lekko.

— „Och, panie Hi-Kimura. Proszę nie dramatyzować. Spędzi pan tu trochę czasu, to wszystko.”

Hi-Kimura przewrócił oczami.

— „Świetnie. Zawsze marzyłem o wakacjach w piekle.”

Dr. Dante uśmiechnął się szerzej.

— „Cieszę się, że mamy porozumienie.”

I wtedy go zostawił.

Hi-Kimura nie miał pojęcia, jak długo leżał, zanim coś się zmieniło.

Ale kiedy znowu otworzył oczy, zobaczył coś… dziwnego.

Nad nim pochylała się twarz.

Twarz… pomalowana jak u klauna.

Czerwone i białe włosy, skrzywiony uśmiech.

Gość wyglądał jak upośledzona wersja Jokera, która za bardzo kochała farbę do twarzy.

— „Ooo, już się obudził! Jak cudownie! Witamy w cudownej placówce Crit, kochanieńki!”

Hi-Kimura zmrużył oczy.

— „Kim, do cholery, jesteś?”

— „Ja?!” Gość zrobił przesadnie dramatyczną minę. „Och, no nie mów, że o mnie nie słyszałeś! Nazywam się… Mad Clown!”

Hi-Kimura westchnął.

— „No pięknie. Jeszcze tego brakowało. Psychopatyczny klaun.”

— „Psychopatyczny? Oj, skarbie, tak mnie komplementujesz!”

Hi-Kimura już wiedział, że będzie to piekło.

Ale zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, zauważył kogoś jeszcze.

W kącie stał facet.

Długi, czarny płaszcz, okulary przeciwsłoneczne… wyglądał jak tania wersja Alberta Weskera z Resident Evil.

Hi-Kimura uniósł brew.

— „A ty to kto?** Udało ci się zgubić na planie taniego filmu sci-fi?”

Facet nawet nie drgnął. Po prostu spojrzał na niego chłodno.

— „XJ.”

— „XJ?” Hi-Kimura przewrócił oczami. „Brzmi jak marka butów.”

Mad Clown zaczął się śmiać.

— „Ooo, ależ ja cię lubię! Jesteś taki… pełen życia! To mi się podoba.”

I wtedy Hi-Kimura zrozumiał coś ważnego.

Jest zamknięty w jednym pomieszczeniu z psychopatą i cyborgiem z taniego filmu.

I absolutnie nie ma pojęcia, co dalej.

Hi-Kimura obudził się i od razu zaczął kombinować.

Nie był idiotą – wiedział, że Crit nie trzyma ludzi dla zabawy. Jeśli go tu zamknęli, to mieli w tym jakiś cel.

Plan był prosty: znaleźć wyjście i spierdalać.

Dwie godziny później zrozumiał, że gówno z tego wyjdzie.

Każdy korytarz wyglądał tak samo – białe ściany, podświetlane podłogi, sterylność jak w laboratorium naukowym. Żadnych okien, żadnych wskazówek, którędy iść.

Wtedy spojrzał na Mad Clowna.

— „Ty, klaunie.”

— „Tak, mój ty przystojniaku?” Mad Clown uśmiechnął się szeroko.

— „Znasz jakieś wyjście?”

Mad Clown zaczął się śmiać.

Sięgnął do kieszeni, wyjął klucz… i po prostu otworzył drzwi.

Hi-Kimura zamarł.

— „TY MIAŁEŚ....?!”

Wkurwił się.

Rzucił się na Clowna, ale zanim zdążył go dopaść, poczuł przeszywający ból.

PRĄD.

Upadł na kolana, zaciskając zęby.

Przez głośniki rozbrzmiał znajomy głos.

Dr. Dante.

— „Panowie, panowie… jak na świeżo upieczonych współlokatorów, to chyba nieładnie się tak atakować. Nie zapominajmy, że tutaj wszyscy jesteście… przyjaciółmi.”

Hi-Kimura zacisnął pięści.

— „Pierdol się.”

Dr. Dante uśmiechnął się przez głośniki.

— „Z takim podejściem to nigdy się stąd nie wydostaniesz.”

Po 11 minutach ciągłego marszu Hi-Kimura wpadł na kogoś znajomego.

Ekko.

Obaj zatrzymali się jak wryci.

Hi-Kimura od razu się ucieszył.

— „No proszę! Mały Ekko też tu jest!”

Ekko wyglądał na mniej entuzjastycznego.

— „Nie nazywaj mnie ‘mały’.”

Hi-Kimura machnął ręką.

— „Masz może karty?”

Przez głośniki znów odezwał się Dr. Dante.

— „Wasze przedmioty zostały w waszych celach.”

I zaczął wymieniać numery.

— „Mad Clown – cela 24, XJ – cela 50, Ekko – cela 130…”

A potem:

— „Hi-Kimura – cela 1367.”

Cisza.

Hi-Kimura zacisnął pięści i wydarł się na całe gardło:

— „PIERDOL SIĘ!!!”

Ekko spojrzał na niego z mieszaniną szoku i rozbawienia.

Dopiero wtedy zauważył Mad Clowna i XJ.

I z jakiegoś powodu… już wiedział, kim są.

To nie była zwykła placówka.

I Crit nie trzymał ich tu bez powodu.

Przez głośniki rozległ się znajomy głos.

— „Wszyscy więźniowie proszeni są o stawienie się na stołówce.”

Hi-Kimura westchnął ciężko.

— „Czy oni nas tu serio traktują jak bydło?”

Ekko wzruszył ramionami, a Mad Clown tylko się zaśmiał.

— „Oj, kochanieńki, tu jesteśmy wszyscy jedną wielką rodziną!”

— „To mnie akurat martwi najbardziej.”

W drodze na stołówkę Hi-Kimura nie mógł oderwać myśli od jednej rzeczy.

Co, do cholery, stało się z Ekko?

— „Dobra, młody. Mów, co się z tobą działo? I skąd, do cholery, znasz tych dwóch?”

Ekko unikał wzroku.

— „Długa historia.”

— „Mamy czas.”

Mad Clown zaczął się rechotać.

— „Oj, Hi-Kimura, lepiej nie drąż tematu, bo jeszcze się czegoś dowiesz i ci się to nie spodoba!”

Hi-Kimura spojrzał na niego podejrzliwie.

— „Jasne… ty to na pewno wiesz wszystko, klaunie.”

I właśnie wtedy w ich polu widzenia pojawił się nowy typ.

Młody, z ciemnoniebieskimi włosami ułożonymi jak rogi.

Mechaniczne nogi.

Hi-Kimura podszedł do niego od razu.

— „Ty. Co jest z twoimi nogami?”

Młody spojrzał na niego zdziwiony.

— „Ich… kann schnell laufen… jak to się mówi… zapierdalać? Rakieta?”

Hi-Kimura zrobił minę, jakby ktoś walnął go w głowę.

— „No kreatywnie, nie powiem.”

Młody się uśmiechnął.

— „Diables. Tak mnie nazywają.”

I zanim ktokolwiek zdążył zareagować, ruszył.

Z prędkością światła.

Pobiegł prosto przed siebie… i po chwili rozległ się głośny PLASK.

Wszyscy spojrzeli w stronę dźwięku.

Diables z impetem przypieprzył w ścianę.

Mad Clown zachichotał i rzucił beztrosko:

— „Jednego mniej.”

Hi-Kimura krzyknął za Diablesem:

— „Tylko się nie zajeb, albo w sumie rób, co chcesz.”

Gdy weszli na stołówkę, Hi-Kimura się zatrzymał.

Ogromne pomieszczenie.

I pełne… dziwaków.

Orki, roboty, demony, jakieś cyborgi, a nawet coś, co wyglądało jak… żywa kałuża.

— „Kurwa, gdzie ja trafiłem?” mruknął pod nosem.

Usiedli przy osobnym stole, a Mad Clown od razu zaczął swoje.

— „Hi-Kimura, masz chłopaka?”

Hi-Kimura zamarł.

— „Co?”

Mad Clown przysunął się do niego i zaśmiał się cicho.

— „No bo wiesz… zawsze możemy to zmienić.”

Hi-Kimura zacisnął zęby.

— „Jeszcze raz się do mnie przylepisz, to ci zajebię.”

Mad Clown przechylił głowę.

— „Homo nie wiadomo!”

I zaczęła się gonitwa.

Mad Clown biegał wokół stołu, śmiejąc się jak szaleniec, a Hi-Kimura próbował go złapać.

Ekko, XJ i Diables tylko patrzyli.

Diables, który wyglądał, jakby miał za sobą bliskie spotkanie ze ścianą, usiadł obok nich i po prostu czekał.

I wtedy z głośników rozległ się kobiecy głos.

— „Dzień dobry. Nazywam się dr Misaid. Proszę każdego o poczekanie w kolejce po jedzenie.”

Były trzy opcje obiadu.

Hi-Kimura nie zastanawiał się długo i wziął pierwszy lepszy zestaw.

Usiadł przy stole, rozpakował sreberko…

…i zobaczył ziemniaka z widelcem.

Minę miał, jakby ktoś go właśnie zdradził.

— „Pierdol się, Dante.”