Głośniki trzeszczały.

— „Hi-Kimura, zgłoś się do pokoju numer 48.”

Hi-Kimura westchnął. Nie miał wyboru.

W drodze do pokoju podeszła do niego jakaś kobieta w białym fartuchu.

— „Masz się tam udać sam.”

Mad Clown odwrócił się w jego stronę i rzucił:

— „Tylko nie trać dziewictwa.”

Po chwili dodał cicho:

— „Nie beze mnie.”

Hi-Kimura przewrócił oczami i ruszył dalej.

Gdy dotarł do drzwi oznaczonych numerem 48, coś wstrzyknęło mu środek usypiający.

Obudził się po dwóch godzinach.

Był zamknięty za cienką warstwą szyby. Przed sobą miał stolik, a po drugiej stronie stał dr. Dante.

Hi-Kimura nie wyglądał na zaskoczonego.

Wiedział, że to go czeka.

— „Jak podobała ci się podróż do tego miejsca?” — zapytał Dante.

Hi-Kimura, zmęczony tym wszystkim, rzucił tylko:

— „Wal się.”

Dante zaśmiał się. Po chwili spoważniał.

— „Dlaczego akurat z tylu sprzedawców wybrałeś ich?”

Hi-Kimura oparł się o krzesło.

— „Widzę, że rozmowa stała się bardziej poważna.”

Dante nie miał ochoty na gierki.

— „Odpowiadaj na pytania.”

Hi-Kimura nie zamierzał tego robić.

Zamiast tego odwrócił sytuację.

— „A skąd się wzięła ta twoja blizna?”

Dante zamilkł.

Przez chwilę wyglądał, jakby nie wiedział, co powiedzieć.

— „To… tylko blizna.” — wydusił.

Hi-Kimura wiedział, że kłamie.

— „Blizny nie są fioletowe.”

— „I nie ociekają płynem.”

Dante zacisnął pięści.

— „Jeśli nie będziesz współpracować, to—”

— „To co?” — Hi-Kimura uśmiechnął się kpiąco.

Dante sięgnął do kieszeni.

— „To się, kurwa, przekonasz.”

Wyszedł z pomieszczenia.

I wprowadził to coś.

Tego samego czarno-zielonego byta z zaułka.

Hi-Kimura wstrzymał oddech.

Byt stał przed szybą i patrzył.

Nie mówił.

Tylko uśmiechał się.

Hi-Kimura zaczął panikować.

— „Co to jest?!”

Byt zachichotał.

Jego głos był niski, radiowy, zdarty.

— „Witaj, Hi-Kimura Gahano.”

Hi-Kimura zamarł.

— „Skąd… skąd ty znasz moje nazwisko?”

Byt śmiał się dalej.

— „Wiem o tobie więcej, niż ty sam.”

— „Na przykład to, że kiedyś byłeś mordercą.”

— „Pod przykrywką pracownika kasyna.”

Hi-Kimura poczuł zimny pot na plecach.

— „Czego chcesz?”

Byt nadal się uśmiechał.

Zgasił światło.

I pojawił się za nim.

Szepnął mu do ucha:

— „Ja niczego.”

— „Ale ty chcesz zbyt dużo.”

Hi-Kimura odwrócił się gwałtownie i próbował go uderzyć.

Ale byt zniknął.

Nastała cisza.

Słychać było tylko oddech.

I jakieś niezrozumiałe słowa.

Po chwili usłyszał wyraźnie:

— „Wiesz, czego chcę.”

— „I wiesz, czemu to się dzieje.”

Hi-Kimura przez cztery minuty panikował.

A potem… po prostu wyszedł z pomieszczenia.

Szukał czegokolwiek.

Ale wszystko było puste.

Chodził po placówce jak jedyny żyjący człowiek.

I wtedy zrozumiał.

To nie było prawdziwe.

To… coś było w jego głowie.

Usłyszał ten sam oddech.

Ale nie odwrócił się.

Tylko szedł dalej.

I nagle wszystko zniknęło.

Obudził się w swoim łóżku.

Ale wiedział.

To nie był sen.

Hi-Kimura otworzył oczy.

Był w swoim pokoju.

Serce waliło mu jak młotem, a oddech miał płytki i urywany.

Ale to nie był koniec.

W jego wnętrzu odezwał się ten sam głos.

— „Obudziłeś się.”

Hi-Kimura wstrzymał oddech.

— „To… to tylko sen.” — próbował się uspokoić.

Byt zaśmiał się cicho.

— „Nie, to kara.”

— „A może raczej… oferta?”

Hi-Kimura zmarszczył brwi.

— „Oferta?”

Byt kontynuował spokojnym, radiowym tonem:

— „Mógłbym cię zabić zawsze. W każdej chwili.”

— „Ale… chcę czegoś innego.”

Hi-Kimura milczał.

— „Twój plan ucieczki… może się udać.”

— „Jest jednak pewien haczyk.”

Hi-Kimura przełknął ślinę.

— „Mów.”

— „Musisz mnie zabrać ze sobą.”

Hi-Kimura poczuł, jak jego ciało zaczyna się zmieniać.

Jego ręce pokryła cienista substancja, a dolna połowa ciała… zniknęła.

Wyglądał, jakby był zawieszony w mroku.

Byt zaśmiał się nisko.

— „Możesz przybierać różne formy.”

— „Ale od pasa w dół… zawsze będziesz cieniem.”

— „I pamiętaj… to ja kontroluję tę moc.”

— „Mogę zgasić światło jak przez Bluetooth.”

Hi-Kimura zacisnął pięści.

Nie miał wyboru.

Albo to, albo śmierć.

— „Dobra. Spróbuję.”

 

Hi-Kimura wyszedł ze swojego pokoju.

Był spięty. Pocił się jak nigdy wcześniej.

Na stołówce zauważył Mad Clowna.

— „Hej, piękny.” — Clown się uśmiechnął.

Ale Hi-Kimura ociekał stresem.

Mad Clown zmrużył oczy.

— „Co kombinujesz?”

Nie zdążył dokończyć zdania.

Cienista macka bytu wyrwała się z Hi-Kimury i rzuciła Clownem o ścianę.

Wszystkie światła w okolicy zgasły.

Hi-Kimura otworzył szeroko oczy.

— „Co do…?!”

Byt westchnął.

— „Miałem dość jego zalotów.”

Hi-Kimura nie mógł się z tym kłócić.

Udali się do drzwi prowadzących do wyjścia.

Ale… potrzebna była karta dostępu.

— „Oczywiście.” — westchnął Hi-Kimura.

Byt wpadł na pomysł.

— „Przebierzemy się za pracownika.”

— „Pfff… niewolnika.” — poprawił się.

Po chwili w korytarzu pojawił się strażnik.

Byt wyciągnął cieniste macki.

Złapał strażnika za szyję i uniósł go w powietrze.

Hi-Kimura patrzył z przerażeniem.

To wyglądało, jakby… byt wysysał mu duszę.

Strażnik stał się blady jak ściana.

Wtedy byt go puścił.

— „Teraz twój ruch.”

Hi-Kimura przebrał się w jego uniform i zabrał kartę.

Wrócili do drzwi.

Karta zadziałała.

— „To nie może być tak proste.” — powiedział Hi-Kimura.

Byt zaśmiał się.

— „A jednak jest.”

Ruszyli w stronę podziemnych tuneli.

Placówka Crit była pogrążona w cichej, napiętej atmosferze, gdy dr Dante szedł w stronę pokoju Hi-Kimury.

Miał plan.

Miał kontrolę.

Aż do momentu, gdy otworzył drzwi.

Jego pocieszny uśmiech zbladł.

— „Jakim prawem…?!”

Dante wstrzymał oddech, zacisnął pięści i wybuchnął wrzaskiem.

— „JAKIM PRAWEM ON UCIEKŁ?!”

Nogi się pod nim ugięły.

Nie mógł w to uwierzyć.

— „To niemożliwe… Nie mogło się tak stać!”

Wtedy z korytarza podszedł do niego Mad Clown.

— „Co jest, doktorku?” — zapytał lekko rozbawionym tonem.

Dante zamilkł.

Po chwili… zaczął się śmiać.

Ale to nie był normalny śmiech.

To był śmiech człowieka, który właśnie stracił nad wszystkim kontrolę.

W jednej chwili chwycił Mad Clowna za szyję i zaczął go dusić.

Mad Clown zdążył tylko zacharczeć.

Dante wyciągnął jeden z jego noży i wbił mu go prosto w nogę.

Z szerokim, obłąkanym uśmiechem wyszeptał:

— „Hi-Kimura UCIEKŁ, KLAŁNIKU ZAJEBANY!”

Odszedł, nie oglądając się za siebie.

Za plecami usłyszał jeszcze cichy głos Clowna:

— „Należało mi się…”

Dante zaśmiał się jeszcze głośniej.

Jego kroki prowadziły go prosto do sali konferencyjnej.

W myślach powtarzał w kółko jedno zdanie:

„Cały plan... Wszystko poszło w gruz.”

Ale może nie wszystko.

Za rogiem dostrzegł jednego z pracowników.

Dante zatrzymał się.

— „Może jednak… nie wszystko stracone.”

Podszedł do niego.

Pracownik wyglądał… tragicznie.

Blady. Wycieńczony. Jakby dosłownie coś wyssało z niego życie.

— „Zaszczyt móc z panem rozmawiać.” — wymamrotał słabo.

Dante nie miał czasu na pogawędki.

— „Co tu się stało?”

Pracownik przełknął ślinę.

— „Jakiś… jakiś mężczyzna…”

Dante przerwał.

— „Hi-Kimura?”

Pracownik pokiwał głową i kontynuował:

— „Podszedł… zaczął mnie dusić…”

W jego oczach widać było strach.

— „Przepraszam, nie mogłem nic zrobić…”

Dante zastygł.

— „Jakim cudem… zwykły człowiek mógł cię prawie udusić?”

To nie miało sensu.

Wtedy pracownik dodał coś jeszcze.

— „To nie tylko on…”

Dante spojrzał na niego uważnie.

— „Kto jeszcze?”

Pracownik zmarszczył brwi, jakby próbował sobie przypomnieć.

— „Była tam jeszcze… jakaś czarna, mglista postać.”

— „Przejęła go. Ale… nie zdążyłem się przypatrzeć.”

Dante wiedział już wszystko.

„Byt.”

Hi-Kimura nie uciekł sam.

Teraz nie był już tylko człowiekiem.

Dante odszedł bez słowa, zostawiając pracownika na pastwę losu.

Ruszył do sali konferencyjnej.

Odblokował celę Ekko.

Wcisnął przycisk głośników.

— „Ekko… jesteś wolny.”*

— „Nie jesteś mi już potrzebny.”

— „Uznajmy, że jesteśmy kwita.”

Dante wziął swój plecak.

I… wyszedł.

Nie miał już nic do stracenia.

Nie obchodziło go nic.

Przy wyjściu zatrzymał go strażnik.

— „Przepraszam, ale nikt stąd nie może wyjść.”

Dante zaśmiał się cicho.

— „Jesteś tego pewien?”

Sięgnął do kieszeni.

Strażnik uniósł broń.

Dante wiedział, co za chwilę się stanie.

I był na to gotowy.

Strzał.

Kula przebiła jego bok.

Ale w tym samym czasie… Dante zdążył wystrzelić.

Strażnik padł martwy.

Dante wypuścił powietrze.

Spojrzał na swoją ranę.

Uśmiechnął się.

— „Kamizelka… debilo-odporna.”

I po prostu wyszedł.

Rechocząc.