Dwa dni wcześniej.

Piwnica u dziadka Hanka była zimna i ciemna, ale to właśnie tutaj cała ekipa obudziła się po wszystkim.

Brat Ekko ocknął się pierwszy.

Zdezorientowany. Spocony.

A potem panika uderzyła go jak młot.

— „Gdzie jest Ekko?!”

Jego głos odbił się echem od ścian.

Axel jęknął ze zmęczenia.

Viktor przetarł twarz dłońmi.

Axel leżał na materacu, wyglądając, jakby miał zaraz zasnąć z powrotem.

Ale brat Ekko nie mógł się uspokoić.

Cztery minuty krążył po piwnicy jak zwierzę w klatce.

W końcu wypuścił powietrze i odetchnął.

Musiał pomyśleć.

Musiał działać.

Wyszedł z piwnicy, kierując się na górę.

W połowie drogi do kuchni zatrzymał go dziadek Hanka.

— „Coś się stało?”

Brat Ekko zamarł.

Nie wiedział, co powiedzieć.

— „Nie…” — wymamrotał w końcu.

Ale dziadek nie był głupi.

— „Chłopcze, widzę, że coś jest na rzeczy. Powiedz mi prawdę.”

Viktor spuścił wzrok.

Po chwili cicho, niechętnie, powiedział:

— „Mamy… lekki problem.

— „Z przyjaciółmi.

— „Wpadli w złe towarzystwo.”

Dziadek zmarszczył brwi.

— „Ale że w czym?”

Viktor od razu się wycofał.

Nie miał ochoty na dalszą rozmowę.

Poszedł prosto do kuchni.

I tam… trochę się zdziwił.

Hank.

Nie był pijany.

Nie był na bombie.

Gotował.

— „Pamiętasz coś?” — zapytał Viktor.

Hank przekrzywił głowę i pokręcił nią w lewo, potem w prawo.

— „Nie bardzo.”

— „Podasz mi śmietanę z lodówki?”

Viktor otworzył lodówkę, wyciągnął śmietanę i podał mu ją.

— „Dzięki, stary.”

Viktor tylko skinął głową i wyszedł.

Piwnica.

Podszedł do Axela i zaczął go budzić.

— „Wstawaj, młody.”

Axel przekręcił się na materacu i otworzył jedno oko.

— „O co chodzi…?”

— „Pamiętasz coś?”

Axel ziewnął i przeciągnął się.

— „Poza tym, że porwali chłopaków i było tam to czarne coś… to raczej nic.”

Po chwili zmarszczył brwi.

— „No i jeszcze ten śiwy koleś…”

Viktor chciał już odejść, ale Axel złapał go za rękę.

— „Mógłbyś podać mi wodę?”

Viktor westchnął.

Znów kuchnia.

— „Po co znów tu wracasz?” — spytał Hank.

— „Axel chce wodę.”

Hank odsunął się od zlewu.

Viktor nalał wodę, po czym wrócił do piwnicy.

I zobaczył… że Axel coś rysuje.

— „To jest to, co zapamiętałeś?”

Axel nie odwrócił się, tylko kontynuował rysowanie.

— „Tak.”

Viktor spojrzał na szkic.

Zamarł.

To był on.

Bez koszulki.

W ciasnych spodenkach.

— „…Serio?”

Axel uśmiechnął się niewinnie.

Viktor postanowił to zignorować i podał mu wodę.

30 minut później

Hank zszedł do piwnicy z trzema miskami zupy.

— „Jedzcie.”

Axel spróbował.

— „Ej, Hank… ty serio dobrze gotujesz.”

Hank zmrużył oczy i szepnął do Viktora:

— „Ej… On zawsze był taki głupio miły?”

Viktor parsknął.

— „Dla mnie tak. Nie wiem, jak dla ciebie.”

Zapadła cisza.

Każdy jadł w spokoju.

Aż w końcu Viktor przerwał:

— „EJ! A kto teraz będzie gotował?”

Hank uśmiechnął się lekko.

— „A może niech młody spróbuje?”

Wszyscy skończyli zupę i podeszli do stolika.

Axel zaczął coś robić.

Nikt nie wiedział co.

Ale po chwili…

WYBUCHŁO IM TO PROSTO W TWARZ.

Hank zakaszlał.

Viktor otworzył oczy i spojrzał na Axela.

— „Nie. On nie umie gotować.”

Ekipa siedziała w piwnicy, rozkminiając swój beznadziejny los.

Nie mieli żadnego planu.

I zero pomysłów, jak cokolwiek zrobić.

Viktor siedział ze spuszczoną głową, dłubiąc czymś w drewnie. Hank pił herbatę, jakby to był whiskey, a Axel…

Axel nie spuszczał wzroku z Viktora.

Nie wyglądało to na zatroskanie.

Bardziej jakby… chciał do czegoś dojść.

Ale zanim Viktor zdążył to zauważyć, zadzwonił telefon.

Viktor wstał, żeby odebrać, ale zanim zdążył wyjść z piwnicy, dziadek Hank go wyprzedził.

Viktor tylko się cofnął i szepnął do chłopaków:

— „Możemy mieć problemy.”

Po chwili dziadek zawołał:

— „Telefon do was.”

Viktor podszedł do telefonu, wziął cały stacjonarny aparat i zaniósł go do piwnicy.

Podniósł słuchawkę.

I pierwsze, co usłyszał, to:

— „Nie wiem, kto to był, ale nigdy nie gadałem z większym debilem.”

Axel ledwo powstrzymał śmiech.

Viktor westchnął.

— „Po co dzwonisz? Mamy problem?”

— „Jeśli mieliście styczność z CRIT, to tak. Jeśli nie – to nie.”

Hank i Axel wybuchnęli śmiechem.

Viktor spojrzał na nich z zażenowaniem.

— „No to nie mieliśmy.”

Cisza.

— „Ty masz mnie za idiotę, prawda?”

Axel krzyknął:

— „BYĆ MOŻE!”

— „Mniejsza. Macie proste zadanie. Biedronka.”

Viktor zmarszczył brwi.

— „I to tyle?”

— „Tak.”

Chwila ciszy.

— „Do zobaczenia.”

— „Hej! Ale która?!”

— „A no tak… Ta przy kasynie.”

Koniec połączenia.

Hank spojrzał na Viktora.

— „Dlaczego odkąd poznaliśmy Hi-Kimurę, wszystko dzieje się właśnie TAM?”

Nie mieli odpowiedzi.

Ale mieli kierunek.

Biedronka przy kasynie – 2 godziny później

Weszli do sklepu, rozglądając się ostrożnie.

I wtedy podszedł do nich gość.

Chłopak, może 21, może 27 lat.

Blond włosy.

Niebieskie, futurystyczne okulary.

Czarno-żółta maska.

Czarno-żółte ubrania.

I plecak.

Hank był pierwszy:

— „Jak się nazywasz?”

— „Final.”

Hank zmarszczył brwi.

— „Czemu?”

— „Bo wolę zostać anonimowy. A poza tym – to właśnie po to was tu ściągnąłem.”

Viktor westchnął.

— „Super. Następny fanatyk CRIT.”

Final uniósł brew.

— „Nie jestem fanatykiem. Wiem tylko, czym naprawdę zajmuje się ta organizacja.

— „Widziałem ich eksperymenty.

— „Miałem być jednym z nich.”

— „A co ważniejsze – wiem, jak działa substancja, którą CRIT wykorzystuje.”

Viktor spojrzał na niego podejrzliwie.

— „No i?”

— „Ich substancja pozbawia ludzi świadomości.

— „odbiera im myśli.

— „Po prostu… sprawia, że nie mają wyboru.

— „To cena za życie.”

— „Widziałem na własne oczy, jak Dante próbował znaleźć na to sposób.”

— „I udało mu się.

— „On nie jest pod ich kontrolą.

— „On robi to, bo tak chce.”

Hank się skrzywił.

— „To strasznie ciekawa historia i wcale nie brzmi jak brednie, ale… co nam do tego?”

Final zmrużył oczy.

— „Śledziłem was.

— „Wiem, że wasi kumple zniknęli.

— „Wiem, że CRIT nie chce, żeby wyszło na jaw, czym się zajmują.

— „I wiem, że mi pomożecie.”

Hank parsknął.

— „A jeśli nie?”

Final wyciągnął pistolet.

Uśmiechnął się.

— „To nie wchodzi w grę.”

Axel patrzył się na niego… dziwnie.

Jakby mu się to podobało.

Viktor wydarł się:

— „Schowaj to, idioto!”

Ludzie w sklepie zaczęli się na nich gapić.

Viktor próbował ratować sytuację:

— „Spokojnie! To rekwizyt!”

Ale sam się zaczerwienił.

Axel zarechotał.

— „Niezły z ciebie scenarzysta.”

Viktor rzucił mu mordercze spojrzenie i syknął:

— „Nie wkurwiaj mnie.”

Axel nachylił się bliżej.

— „Co? Bo nie usłyszałem?”

Viktor się na niego rzucił.

Hank go złapał, ale potem spojrzał na Axela.

Jakby pytał: „Chcesz, żeby go puścić?”

Axel uśmiechnął się.

Hank wzruszył ramionami i puścił Viktora.

Środek Biedronki.

Dwóch kolesi się przepycha.

Viktor kontra Axel.

Po chwili Axel przewraca go na plecy.

Siada na nim.

Chwila ciszy.

Patrzą na siebie.

I wtedy Viktor się zaczerwienił.

Axel też.

Ale wyglądał, jakby mu się to podobało.

Hank westchnął.

— „Dobra, wyjdźmy stąd, chłopki.”