Gdy Hank podniósł Axela, Viktor nadal leżał na ziemi, wpatrując się w nią tępym wzrokiem. Co jakiś czas rzucał dziwne spojrzenia Axelowi, który odwzajemniał je z równą podejrzliwością. Atmosfera była dziwnie napięta, ale nikt nie chciał pierwszy się odezwać.

— Dobra, co jest? — w końcu przerwał milczenie Hank, podnosząc brew.

— Nic. — odburknął Viktor, strzepując kurz z kurtki.

— To dlaczego patrzysz na Axela jakby ci ukradł portfel?

— Nie wiem.

Axel wzruszył ramionami, nie drążąc tematu. W tym momencie Final, który cały czas stał obok, nagle oznajmił:

— Idziemy do warzyw i owoców.

Wszyscy spojrzeli na niego, jakby właśnie ogłosił, że zamierza porwać papieża.

— Serio? Po co? — spytał Hank, mrużąc oczy.

— Zakupy. — odparł Final, jakby to było oczywiste.

Hank wypuścił powietrze i pokręcił głową.

— Cztery godziny zmarnowane na jakiegoś wybitnego fanatyka Crit, a teraz Biedronka. Moje życie to żart.

Mimo narzekań, wszyscy ruszyli do działu z warzywami. Final, jakby był w swoim żywiole, od razu zabrał się za wybieranie warzyw. Chłopaki szli za nim jak zbłąkane owce, nie wiedząc, jak do tego doszło.

— Serio, co ty tu robisz? — Viktor w końcu nie wytrzymał.

— Kupuję sałatę.

— A potem?

— Szukam pomidorów.

Hank spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— To jakiś test mojej cierpliwości?

Po godzinie błąkania się między półkami i oglądania, jak Final rozważa różne gatunki sera, w końcu opuścili sklep. Axel i Viktor byli zażenowani całą sytuacją, a Hank wyglądał, jakby stracił resztki wiary w ludzkość.

— No dobra, idziemy do domu.

— Na razie, frajerzy! — rzucił Final, odchodząc w swoją stronę.

— On serio po prostu sobie pójdzie? — wydarł się Viktor.

— Oczywiście, że tak. — Final nawet się nie odwrócił.

Hank coś mamrotał pod nosem, ale nikt go nie słuchał. W drodze do domu Axel, nadal nieco zawstydzony całą sytuacją, nagle wpadł na pomysł.

— Ej, skoro nie mamy zarobku, ani nic do roboty, to może spróbujemy z muzyką?

Hank prychnął.

— My i muzyka? Oczywiście. Viktor nie potrafi śpiewać, ja mam głos jak pedofil, a ty… w sumie nie wiem, co z tobą.

Axel uśmiechnął się cwaniacko.

— No widzisz, wszystko w moich rękach.

— Tego nie powiedziałem. — mruknął Hank, ale Viktor mu przerwał:

— Daj mu czego chce, bo nie da nam spokoju.

Gdy ekipa wróciła do domu, Hank przywitał się z dziadkiem, a chłopaki zeszli na dół. Axel jednak został na chwilę, bo dziadek zatrzymał wnuczka i kazał mu go pocałować w policzek. Hank nie był zbyt chętny, a Axel w rogu pokoju tylko się podśmiewał. W końcu Hank niechętnie pocałował dziadka.

— Słodziak. — skomentował Axel.

— Zamknij się. — syknął Hank, schodząc do piwnicy.

Pierwsze co rzucił żartem:

— To co, może oddamy go Finalowi?

— Piosenka sama się nie zrobi. — przerwał mu Axel.

Chłopaki zaczęli „śpiewać”, ale bardziej przypominało to jęczenie. Viktor radził sobie lepiej, ale Hank i Axel brzmieli jak ofiary porwania przez obcych. W końcu Hank poszedł na strych poszukać instrumentów. Tam natknął się na stare, zakurzone prześcieradło.

— Hmm, ciekawe, co tu jest...

Odsłonił materiał i… odskoczył przerażony.

— Kto do cholery zostawił tu dmuchaną lalkę?!

Otarł pot z czoła, odrzucił ją na bok i kontynuował poszukiwania. Po chwili znalazł gitarę, perkusję i mikrofon.

Wracając na dół, usłyszał ich darcie i zaczął się zastanawiać, czy on sam nie upadł już za nisko.

— Morda na chwilę! — wydarł się, schodząc po schodach i pokazując im sprzęt.

Po jednym dniu chaotycznych prób chłopaki zaczęli układać swój pierwszy kawałek… i tak zaczęła się ich muzyczna przygoda.