Zegar wybił 23:00, a w mieszkaniu panował względny spokój – względny, bo Hank jak zwykle coś komentował, Axel próbował ignorować świat, a Viktor analizował kolejne możliwe problemy, które mogły na nich spaść.

Aż do momentu, gdy ktoś zapukał do drzwi.

Viktor zerknął na Axela, który natychmiast podniósł głowę.

— Poczekaj, idę z tobą — rzucił Axel i poszedł za nim.

Gdy stanęli przy drzwiach, Axel złapał stołek i postawił go pod wizjerem, żeby sprawdzić, kto tam stoi. Spojrzał, po czym natychmiast się odsunął.

— Aż tak źle? — zapytał Viktor, unosząc brew.

Nie czekając na odpowiedź, otworzył drzwi.

Przed nimi stało coś... dziwnego. Stworzenie przypominało człowieka, ale miało twarz aksolotla, długie brązowo-niebieskie włosy i ubranie jak typowy punkowiec.

— Chłopaki, rozumiem marzenia marzeniami, ale proszę, trochę ciszej — powiedział, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie.

Viktor i Axel wymienili spojrzenia.

— Czym ty, kurwa, jesteś? — wyrzucił z siebie Axel.

Gość westchnął, jakby słyszał to pytanie milion razy.

— Jestem Harumi.

Axel miał totalny lag mózgu.

— Że co?

Harumi uśmiechnął się lekko.

— Mieszkam tu od paru miesięcy.

W tym momencie wydarł się do przechodzącego przez salon Hanka.

— Siema!

Hank spojrzał na niego, jakby nie był wcale zaskoczony, podszedł do drzwi i rzucił niedbale:

— O, hej Harumi. No właśnie, panowie, to mój sąsiad. I jakby co, jest trans, więc szacunek.

Axel wyglądał, jakby jego mózg nadal próbował się przystosować do nowej rzeczywistości.

— Ej, a może wpadniesz do nas? — zapytał Hank.

— Wiesz co, chętnie, ale miałem już zamiar iść spać... — Harumi zdążył tylko powiedzieć, zanim Axel odwrócił się i zemdlał.

Viktor i Hank odskoczyli, podczas gdy Harumi zmarszczył brwi.

— Z nim wszystko okej?

Hank machnął ręką.

— Idź, nie przejmuj się nim.

Viktor spojrzał na leżącego Axela, westchnął i rzucił:

— Dobra, wezmę go.

Podniósł go i zaniósł na dół, W tym czasie Axel otworzył na chwilę oczy, zobaczył, kto go niesie, i uśmiechnął się lekko, po czym znów je zamknął, udając nieprzytomnego.

Gdy dotarli do piwnicy, Viktor położył Axela na materacu, a Hank rzucił się na łóżko, które... z jakiegoś powodu tam było.

Viktor próbował dobudzić Axela, ale sam zasnął przy okazji.

Axel obudził się gdzieś o 2:00 nad ranem, zobaczył, że śpi obok Viktora, i... po prostu się do niego przytulił, zasypiając ponownie.

Rano Hank był pierwszym, który wstał. Jego chrapanie było tak głośne, że nawet w salonie dało się je usłyszeć.

Ziewnął, przeciągnął się i stanął nad Viktorem i Axelem, czekając, aż się obudzą.

Pięć minut później Viktor otworzył oczy, zobaczył Hanka nad sobą i rzucił:

— No co?

Hank tylko się uśmiechnął.

Viktor rozejrzał się i w końcu zauważył, że Axel się do niego przytula.

— Co do...?!

W jednej sekundzie odrzucił się w bok i wydarł się na cały dom, aż Axel się obudził. Ten spojrzał na niego, rozkojarzony, po czym też się odsunął.

— Yyy...

Obaj byli czerwoni jak pomidory.

Hank w tym czasie poszedł do kuchni robić śniadanie, ale zanim skończył, zadzwonił telefon.

Viktor wstał, mówiąc:

— Ja odbiorę.

Zrobił jeden krok, po czym potknął się o Axela i runął na niego jak kłoda.

Axel jęknął:

— Serio?

Viktor przeturlał się na bok, spadł z materaca i dopiero wtedy podniósł słuchawkę.

— No nareszcie — rozległ się głos w słuchawce.

— Czego? — Viktor od razu rozpoznał Finala.

— Wiesz, nie pytam, co tam robiłeś w nocy, ale brzmisz, jakbyś się nieźle bawił...

— DO RZECZY.

Final odchrząknął, jakby nagle przypomniał sobie, że Viktor może go rozszarpać.

— Pamiętasz, jak mówiłem o Dante?

Viktor zamyślił się na chwilę.

— No, ta.

— Mam go. Dzisiaj około 18 powinien być przy wjeździe do Tokio. Nie wiem, co tam robi, ale musimy być przed nim.

Viktor prychnął.

— Mam inne wyjście?

Final zaśmiał się.

— Nie.

Po czym się rozłączył.

Viktor odszedł od telefonu i rzucił tylko:

— Mamy przejebane.

W domu panowała napięta cisza. Po telefonie od Finala minęło zaledwie kilka minut, a Viktor wciąż trawił wiadomość o Dante. Wiedział, że to oznacza kłopoty. Axel nerwowo chodził w kółko, próbując przetworzyć to wszystko, a Hank po prostu siedział przy stole i kręcił głową.

Nagle rozległo się głośne pukanie do drzwi.

Nikt nie miał ochoty wstawać, ale po chwili dało się słyszeć głos zza drzwi:

— Proszę otworzyć!

Dziadek Hanka, który akurat znajdował się najbliżej, zmarszczył brwi i podszedł do wejścia.

— Słucham? — zapytał, przykładając ucho do drzwi.

— Proszę otworzyć drzwi!

— Słucham?

Głos za drzwiami stał się wyraźnie zirytowany.

— P… proszę otworzyć drzwi!

Dziadek nadal nie do końca rozumiał, ale w końcu rzucił:

— Są otwarte.

— Czyli można wejść?

— Słucham?

Osoba po drugiej stronie już nie wytrzymała. Drzwi powoli się uchyliły, a dziadek odsunął się o krok, kiedy w wejściu stanęło trzech uzbrojonych żołnierzy Crit.

Najwyższy z nich spojrzał na staruszka i zapytał ostrym tonem:

— Czy jest tu niejaki Hi-Kimura albo ktoś mu znajomy?

Dziadek Hanka podrapał się po głowie.

— A no, wnuczek ostatnio przyprowadził paru znajomych…

Żołnierze mieli dość. Po prostu weszli do środka, rozglądając się po domu.

— Jaka ta młodzież niemiła — mruknął dziadek, na co jeden ze strażników warknął:

— Japa, dziadziu.

— Hej! — inny żołnierz uderzył go w kask. — Mamy znaleźć Hi-Kimurę, a nie obrażać dziadka!

Ich kroki zaczęły rozbrzmiewać na schodach prowadzących do piwnicy. Tymczasem Viktor już wyczuł, że coś jest nie tak. Ruszył w stronę wyjścia, ale gdy tylko otworzył drzwi do piwnicy, podniósł wzrok i zobaczył przed sobą żołnierzy.

Przez chwilę wszyscy wpatrywali się w siebie nawzajem.

— Co oni tu, kurwa, robią? — wyrzucił z siebie Viktor i z impetem zamknął drzwi, barykadując je własnym ciałem.

— Dobra, to co teraz? — zapytał Axel, patrząc nerwowo na wyjście.

Nie było czasu na odpowiedź. Żołnierze wykopali drzwi, a siła uderzenia odrzuciła Viktora na metr w tył.

— Koniec zabawy — powiedział jeden z nich, wyciągając broń.

Viktor próbował się podnieść, ale poczuł na nadgarstkach zimne stalowe kajdanki. Hank rzucił się na żołnierza, który go skuł, kopiąc go w nogę, ale ten spojrzał na niego obojętnie, po czym wyjął nóż i bez ostrzeżenia dźgnął go w nogę.

— Jeszcze raz… — powiedział zimnym tonem i dźgnął go w drugą nogę, po czym założył kajdanki.

Axel, skulony w kącie, patrzył na to wszystko z szeroko otwartymi oczami. Trząsł się, jego źrenice były nienaturalnie duże. W jego głowie panował kompletny chaos.

Wtedy jeden z żołnierzy podszedł do niego.

— Boisz się, co? — zapytał z kpiną w głosie.

Axel spojrzał na niego spod byka, ale nic nie powiedział.

— Było się nie pakować w takie towarzystwo.

Po tych słowach żołnierz kopnął go w brzuch, a Axel zgiął się w pół, kaszląc.

— Zapamiętaj sobie jedno. Ty i twoi kumple jesteście niczym. Bezwartościowym ścierwem. Nikt nawet nie wie, że istniejecie. Ukrywacie się tu, bo nie potraficie pogodzić się z przeszłością i z tym, kim tak naprawdę jesteście.

Zdjął plecak, by sięgnąć po kajdanki, ale wtedy....

Axel bez zastanowienia sięgnął do kieszeni, wyciągnął nóż i wbił go w bark żołnierza. Ten syknął z bólu i próbował wyprowadzić cios, ale Axel ponownie wbił ostrze w jego drugie ramię, a potem kopnął go w nogę, powalając go na ziemię.

Pozostali żołnierze unieśli broń, gotowi do strzału.

— Nie strzelać! — rozkazał jeden z nich.

Nie zdążył jednak dokończyć zdania.

W piwnicy rozległ się niski, szarpany dźwięk… coś jak warczenie.

Żołnierze zaczęli się rozglądać.

— To może być on… — wyszeptał jeden.

Nagle w ciemności pojawiły się mgliste macki, które zaczęły się owijać wokół nóg jednego z żołnierzy. W panice zaczął strzelać, ale jeden z pocisków rikoszetem trafił go w głowę.

— Idiota! — wrzasnął jego towarzysz.

Macka pociągnęła martwe ciało w stronę drzwi i wyrzuciła je na korytarz.

Główny żołnierz poczuł, jak coś owija się wokół jego nogi.

— Nie strzelajcie, do cholery! Jeszcze mnie zabijecie!

Macka podniosła go w powietrze, a on zaczął się trząść. Po chwili jego ciało z impetem przeleciało przez małe okienko piwnicy, znikając w mroku nocy.

Wtedy w pomieszczeniu rozbrzmiał niski, radiowy głos:

— Zostałeś tylko ty.

Ostatni żołnierz upadł na podłogę, gdy macki złapały go za ręce i nogi. Zaczął się szarpać, ale nie miał szans.

Macki zaczęły go powoli rozrywać, ale w ostatnim momencie przestały.

Żołnierz zdążył tylko wyszeptać:

— Dziękuję…

— Za co?

Jedna z macek zacisnęła się na jego szyi.

Ostatnie, co usłyszeli wszyscy w piwnicy, to dźwięk łamanych kości.

Cisza.

Po chwili zapaliło się światło, a w drzwiach piwnicy stał Harumi.

— No, no… Nieźle sobie poradziliście.

Viktor spojrzał na niego, zbyt zmęczony, by się nawet złościć.

— To byłeś ty?

Harumi uśmiechnął się szeroko.

— Może tak, może nie. Ale teraz mamy większy problem.

Axel spojrzał na niego, wciąż trzęsąc się z nerwów.

— Jaki?

W oddali słychać było wycie policyjnych syren.

— Taki, że mamy przesrane.

Hank ostatnimi siłami dodał 

- to nie był on.

Po czym upadł z impetem spowrotem na ziemię.