Aiden podniósł deskę i ruszył szybkim krokiem w stronę wejścia do szkoły. Gdy tylko przekroczył próg, uderzyła go fala hałasu, kolorów i... dziwności. Ludzie unosili się nad ziemią, ktoś wypluwał ogień niczym smok, a inny zmieniał ścianę w galaretkę. Tysiące osób – i każda z inną mocą. Aiden stał jak słup w środku korytarza, przytłoczony tym chaosem.

Nagle ktoś uderzył go barkiem, przechodząc:

– Co tak stoisz, rusz się – burknął, nawet się nie odwracając.

Aiden wyglądał, jakby ktoś go zostawił na pastwę losu. I wtedy znów pojawił się Midas. Uderzył Aidena lekko w ramię i rzucił:

– Chodź za mną.

Bez zbędnych pytań, złapał go za rękę i poprowadził w stronę klasy. Stanęli przed drzwiami z numerem 1F.

– Nie zdziw się, jak się spóźni – rzucił jeszcze z uśmiechem Midas, po czym wszedł do środka i usiadł na końcu sali, machając Aidenowi ręką.

Aiden rozpoznał w klasie chłopaka, który wcześniej go popchnął. Przez sekundę ich spojrzenia się spotkały. Aiden odwrócił wzrok i poszedł usiąść obok Midasa.

Po pięciu minutach do klasy wszedł nauczyciel – na oko 1,72 wzrostu, w szarych dżinsach, czarnej koszulce i długim szarym płaszczu. Usiadł i spokojnie się odezwał:

– Jestem Min-Su Shimato, ale wy mnie raczej znacie…

– Tak Szmato… oj przepraszam, miało być Shimato – rzucił  ten sam typ z korytarza, co wcześniej.

Nauczyciel westchnął, jakby to nie był pierwszy raz, i kontynuował:

– Chciałem wam przedstawić nowego ucznia w klasie. Aiden, wstań i powiedz coś o sobie.

Aiden wstał z wielką niechęcią i podszedł do tablicy.

– Nie trzeba – powiedział po cichu w stronę wychowawcy.

– Trzeba, uwierz mi, trzeba – zaśmiał się Min-Su.

– No, nie mam co o sobie powiedzieć, raczej – burknął Aiden.

– Frajer – rzucił znów ten sam chłopak z kąta.

Min-Su podszedł do niego bez słowa.

– A ty, mój kolego, pójdziesz ze mną – powiedział chłodno.

Chłopak spojrzał na niego z kpiną:

– A co jeśli nie?

Min-Su tylko się uśmiechnął pod nosem.

– Co jeśli nie? Zaraz zobaczysz.

Złapał go za kołnierz i niemal bez wysiłku podniósł z ławki. Ten jeszcze próbował się jej złapać, ale bez szans. Wychowawca szedł z nim do drzwi, a przy wyjściu niechcący uderzył nim o framugę.

– Warto było – mruknął zadowolony.

– Pan tak może? – spytał jeszcze leżąc na ziemi.

– Może tak, może nie – odpowiedział Min-Su i zniknął za drzwiami.

W klasie zapadła chwila ciszy. Po niej Midas szturchnął Aidena:

– W zasadzie… ile ty masz lat w ogóle?

Aiden, wciąż zawstydzony tym całym cyrkiem, odpowiedział:

– Szesnaście.

Wtedy podszedł do nich bardzo blady chłopak, wyglądający jak żywy trup. Twarz miał zapadniętą, cienie pod oczami głębokie jak studnia.

– Nareszcie ktoś coś z nim zrobił. A ty kim jesteś w ogóle? – zapytał, wskazując na Aidena.

– Ja? – Aiden był zdezorientowany.

– Tak, ty – odpowiedział chłopak z nutą ironii.

– No, po prostu… uczniem. Nie wiem, czemu się tak podjarałeś.

W tej chwili do ich ławki podeszła grupa znajomych dręczyciela. Jeden z nich bez słowa popchnął bladego chłopaka w stronę ściany.

– Nasz przyjaciel poleciał prosto do dyra. Wiesz, co to znaczy, co nie?

Jeden z nich zacisnął pięści tak mocno, że aż zaczęły jarzyć się czerwienią. Czuć było od nich gorąco. Jego ciało zaczęło pokrywać się popękaną, dymiącą skórą – magma. Miał moc Inferno.

W tym momencie Midas ściągnął rękawiczki.

Chłopak z mocą Inferno zamachnął się i wyprowadził cios.

Midas zdążył tylko zasłonić się rękoma – jego dłonie rozbłysły złotem, a magma... zastygła w czystym metalu.

– I co teraz, zjebie?! – krzyknął z triumfem Midas.

W tej samej sekundzie drugi z nich zdzielił Midasa prosto w szczękę. Ten poleciał w bok, uderzając o ławkę.

Mel – blady chłopak – leżał przy ścianie. Jęknął:

– Zostawcie nas już…

Odpowiedział mu kopniak prosto w brzuch.

Wtedy odezwała się dziewczyna stojąca obok:

– Ma rację, dajcie już spokój.

– Co, słucham? – jeden z nich spojrzał na nią z pogardą.

– Myślisz, że będę cię słuchał? Nadajesz się tylko do łóżka, zrozum to.

W klasie zapadła cisza. Wszyscy patrzyli na dziewczynę.

Ta tylko uśmiechnęła się słodko... i wyprowadziła perfekcyjnego kopa prosto w jego krocze.

Chłopak skulił się z głośnym jękiem i padł na ziemię, krzywiąc się z bólu.

– A ty jesteś dobry tylko w byciu przegrywem. Ale przynajmniej jesteś w tym konsekwentny – rzuciła i odwróciła się, zostawiając go wijącego się z bólu.