Wieczór zapadł szybciej, niż Aiden się tego spodziewał. Ciemność za oknem przypominała gęsty atrament, który zdawał się powoli wlewać do pokoju. Siedział na prowizorycznym łóżku – cienkim kocu rzuconym na dywan – i wpatrywał się w ekran pękniętego telefonu, dogorywającego na ostatnich procentach baterii.

W domu Rodricka panowała dziwna cisza. Zbyt cicha jak na gościa, który wyglądał, jakby miał w każdej chwili założyć punkowy zespół, rzucić szkołę i odpalić race pod komisariatem.

Aiden z westchnieniem podniósł się i podszedł do okna. Zamyślił się, patrząc na przygaszone światła ulicznych latarni, gdy nagle… coś się poruszyło. Cień. Sylwetka. Ktoś.

Zamarł.

Wpatrzony w szybę dostrzegł postać – starego, zgarbionego mężczyznę z brodą i znajomym spojrzeniem. Było coś absurdalnie znajomego w tej twarzy, mimo że pokrywały ją głębokie zmarszczki.

Powoli otworzył okno.

– Czego mnie straszysz? – mruknął.

Starzec uśmiechnął się szeroko i odpowiedział śmiejąc się:

– Gdybyś tylko widział to, co ja...

To był Rodrick. Znowu. Tylko… dużo starszy.

Aiden, bez większego namysłu, trzasnął oknem, strącając Rodricka w krzaki pod budynkiem. Gdzieś z dołu dobiegło:

– Pierdol się!

Po piętnastu minutach drzwi do pokoju otworzyły się z hukiem.

– Bo stary to po schodach nie wejdzie niby – mruknął Rodrick, tym razem już znacznie młodszy, choć nadal z lekkimi siwymi pasmami we włosach.

Aiden nie mógł powstrzymać uśmiechu.

– Gdzie mogę spać? – zapytał.

– Na dywanie… A tak serio to zaraz skołuję ci jakiś materac albo coś – rzucił Rodrick, wychodząc w stronę strychu.

Nie minęła minuta, gdy znów ktoś zapukał do okna. Aiden przewrócił oczami.

– Jeszcze raz ty, to cię spuszczę na łeb – burknął pod nosem, otwierając okno.

Nikogo nie zobaczył. Przez chwilę myślał, że mu się przewidziało, ale wtedy… z mroku wyłoniła się dziwna postać i jednym susem wpadła przez okno do pokoju. Był to bardzo chudy chłopak – niemal kościotrup – w czarno-białej koszulce. Aiden cofnął się instynktownie.

– Albo mieszka na ulicy, albo od roku nic nie jadł – pomyślał.

Postać obróciła się z dźwiękiem przypominającym pękające gałęzie.

– Ta... Mów mi Varu Jasuno.

Nastała niezręczna cisza, którą Varu sam przerwał:

– Chcesz coś zobaczyć? Uprzedzam, nie przestrasz się.

Podwinął koszulkę, odsłaniając coś niepokojącego. W jego klatce piersiowej była dziura, a pod skórą pulsowała czarna krew. Było to przerażające i hipnotyzujące zarazem.

– Co do... – Aiden nie mógł oderwać wzroku.

Varu miał dar – „moc czarnej krwi” – jedno z dziedzictw upadłych bogów. Ta moc dawała niemal nieśmiertelność i ekstremalną regenerację, ale odbierała masę ciała, przez co Varu ważył może tyle co paczka chipsów. Był prawie przezroczysty, blady jak kartka papieru i wrażliwy na ogień. Jak na ironię – niemal niezniszczalny, a jednocześnie kruchego zdrowia.

Aiden próbował się otrząsnąć.

– A Rodrick? – zapytał Varu.

– Poszedł po materac. – Aiden wzruszył ramionami.

Obaj usiedli na zniszczonej kanapie, rozciągnięci jak duchy po dziwacznym dniu. Wciąż nie wiedzieli, że tej nocy nie będą spali ani chwili.