Aiden Okalon nie był fanem przeprowadzek, a już na pewno nie takich w środku wakacji, do miasta, którego nazwy nie potrafiłby nawet wymówić jeszcze miesiąc temu. Shantou — brzmiało jak coś między chińskim daniem a nazwą choroby skóry. Ale nie miał nic do powiedzenia. Rodzice stwierdzili, że to “nowy początek” i “lepsze miejsce do rozwoju”. Jasne. Powiedzcie to jego sąsiadom, którzy wyglądali, jakby wyszli prosto z katalogu “Jak być nienormalnym”. Atmosfera w domu też nie pomagała — wieczny chaos, kłótnie i hałas, w którym nawet myśli trudno było usłyszeć.

Pierwszy wieczór spędził przy klasycznym, domowym obiedzie, czyli zimnym makaronie i gorących pretensjach. Po wszystkim rzucił się na łóżko i zasnął szybciej, niż zdążył wyjąć szczoteczkę do zębów.

Następnego dnia otworzył oczy i... 7:40. Zamarł.

— Pierwszy dzień... do jasnej...! — wrzasnął do siebie, już w biegu.

W ciągu kilku sekund ubrał się, chwycił deskorolkę, odbił się od murka pod blokiem i ruszył. Wiatr smagał mu twarz, a Shantou wydawało się jeszcze brzydsze niż wczoraj. Zatrzymał się przy światłach. Wtedy go zobaczył — chłopak w czarnym ubraniu, z niebieskimi włosami, który wyglądał, jakby właśnie wrócił z innego wymiaru.

— Co się tak spieszysz? Ja na twoim miejscu zostałbym w domu — rzucił nieznajomy z lekkim uśmiechem.

Aiden spojrzał na niego zdezorientowany.

— Znamy się?

Chłopak spojrzał na niego kątem oka.

— Jeszcze nie. Jestem Midas.

Aiden nie zdążył zareagować, bo światła zmieniły się na zielone. Midas złapał go za rękę i pociągnął do przodu.

— No chodź już — powiedział.

Szli razem przez miasto, mijając obdrapane budynki i automaty z dziwnie wyglądającymi napojami. W końcu Aiden zapytał cicho:

— Dlaczego “Midas”?

— Co proszę? — Midas spojrzał na niego, jakby wyrwał go z głębokiej zadumy.

— Dlaczego masz na imię Midas?

Chłopak się zaśmiał.

— Słuchaj, to długa historia. Po prostu nie pamiętam swojego prawdziwego imienia. Ale wiesz jak jest — lepiej mieć jakieś niż żadne.

Aiden zmarszczył brwi, ale zanim zdążył coś odpowiedzieć, Midas dotknął metalowego słupa przy przejściu. W jednej chwili słup zamienił się w lśniące, czyste złoto.

Aiden aż odskoczył.

— Co jest?! Ja... jak ty to zrobiłeś?!

Midas uśmiechnął się szeroko.

— Magia.

Po chwili parsknął śmiechem.

— Żartuję, głąbie. Mam moc Złotnika. Potrafię zamieniać wszystko, co chcę, w złoto. Z wyjątkiem ludzi... a szkoda.

Aiden też się zaśmiał, aż prawie wpadł na inny słup. Midas w ostatniej chwili złapał go za rękę.

— Uważaj. Umem zamieniać rzeczy w złoto, ale reanimować jeszcze nie potrafię.

— Dzięki — wydusił Aiden, wciąż lekko zszokowany.

— Uwierz mi, nie masz za co.

Szli dalej. Po kilku minutach Aiden zapytał:

— To dlatego nosisz rękawiczki?

Midas uniósł brwi, potem spojrzał na swoje dłonie.

— A, to. Tak, no. Nie chcę jeszcze przypadkiem dorobić się złotej zbroi.

Aiden się roześmiał, ale potem umilkł, gdy zbliżyli się do budynku szkoły. Midas spojrzał na wysokie mury i westchnął.

— Oto miejsce zabijające resztki człowieczeństwa i wyobraźni. Taaa... jebać to miejsce.

— Aż tak źle? — zapytał Aiden.

Midas zerknął na zegarek.

— Nie chcę cię martwić, ale masz minutę. Radzę zapierdalać.

Aiden chwycił deskę i ruszył do przodu, ale po chwili się wywrócił. Gdy podniósł się i spojrzał w górę, zobaczył ogromny, pięciopiętrowy budynek z rozległym boiskiem. Odetchnął ciężko.

— Minuta, serio...?