2.2 - Południowy-Sonill

Dziewczyna uniosła dłonie w obronnym geście, wymachując nimi nerwowo, jakby chciała mnie uspokoić.

— Nie mam złych zamiarów, więc możesz schować ten miecz. Gdybym chciała cię skrzywdzić, to raczej nie pomagałabym ci z ucieczką, prawda? — powiedziała z lekkim uśmiechem.

Przez chwilę nie odrywałam od niej wzroku, próbując ocenić, czy mówi prawdę.

W końcu westchnęłam i schowałam miecz.

— No dobra, niech ci będzie.

Dziewczyna odchyliła się do tyłu, podpierając się rękami i zerknęła na mnie z zaciekawieniem.

— Obserwowałam cię przez chwilę i zastanawiałam się, jak sobie poradzisz. Nieźle sobie radziłaś, odważnie do nich podeszłaś.

Nie skomentowałam tego.

— Po twoim ubiorze i wyglądzie widać, że nie jesteś stąd.

No tak.

— Ile czasu jesteś w stolicy? — zapytała.

— Jeden dzień.

Usiadłam obok niej, przeczuwając, że ta rozmowa nie skończy się szybko.

— Pewnie chcesz wiedzieć, co się tutaj dzieje. Mogę ci to wytłumaczyć — powiedziała, przeciągając się leniwie.

Przyjrzałam jej się dokładniej.

Miała bordowe włosy, obcięte w specyficzny sposób – pocieniowane, sięgające nieco poniżej ramion, z przedziałkiem niemal na środku. Nosiła białą koszulę, na której ciasno opinał się skórzany gorset, krótkie skórzane spodenki i płaszcz, odcień ciemniejszy od jej włosów.

Wyglądała na osobę, która nie boi się kłopotów.

Dziewczyna wsparła brodę na dłoni i zamyśliła się.

— Hm… od czego by tu zacząć… — wymamrotała, spoglądając z dachu na tłum ludzi przewijających się przez ulice.

Po chwili podjęła decyzję.

— Można powiedzieć, że aktualny król został zamordowany. Tak przynajmniej mówią plotki.

Hm. To brzmi ciekawie.

— Był młody, nie miał rodziny, żony, więc nic po nim nie zostało. Cały kontynent został bez króla.

No, to świetnie.

— Właściwie to tylko ogólny zarys, hehe… — odwróciła się do mnie, ale zauważyła, że jestem zamyślona, wpatrując się w punkt gdzieś przed sobą.

— Muszę jakoś stać się silniejsza — mruknęłam do siebie.

Jeśli takie miernoty, jak ci dwaj, pozwalają sobie na zaczepki, to znaczy, że wyglądam na łatwy cel. A przecież to były zwykłe zbiry. Jednak co, jeśli kiedyś stanie przede mną ktoś znacznie potężniejszy? Musze coś z tym poradzić.

Skończyłam myśl w głowie, gdy usłyszałam znajome słowo.

Magia.

— Hm? Masz jakiś związek z magią? — zapytała dziewczyna, przyglądając mi się uważniej.

Spojrzałam na nią zdziwiona.

— Jaką magią? Nie rozumiem.

— Niektórzy potrafią używać magii. Gdzie ty, byłaś przez całe życie, skoro nie wiesz takich rzeczy?

— Eeee… no wiesz… — zaczęłam, szukając wymówki. — Cały czas żyłam na terenach bestii, haha…

Nie było to zbyt przekonujące kłamstwo, ale cóż miałam powiedzieć?

Dziewczyna uniosła brwi.

— Co? To nierealne, żeby człowiek przeżył tam więcej niż tydzień w kompletnej samotności.

Ups.

Musze szybko zmienić temat.

— Wróćmy do magii. Jak dużo osób może jej używać?

Dziewczyna westchnęła, ale podjęła temat.

— Od czterystu lat nikt nowy nie dostał takiej możliwości.

Nieźle, moje marzenia o staniu się silniejszą właśnie posypały się w proch.

Dziewczyna dostrzegła moją reakcję.

— Ponoć około dwóch tysięcy osób na tym kontynencie ma tę zdolność. Kiedyś było ich więcej, ale wielu zginęło.

— Tacy ludzie żyją dużo dłużej niż przeciętny człowiek. Obecnie tylko pięć osób przekroczyło czterysta lat. Kiedy użytkownik magii umiera, może przekazać swój dar potomkowi. Z jakiegoś powodu większość tego nie zrobiła.

Zmarszczyłam brwi.

— Trochę bez sensu.

— Król, który umarł dziesięć lat temu, był jednym z tych, co żył ponad czterysta lat. Rząd przez długi czas nie mógł znaleźć nowego władcy, bo żeby nim zostać, musisz mieć magię.

Czekaj, Przed chwilą powiedziała, że był młody.

Przewróciłam oczami.

— Ponad dziewięćdziesiąt procent użytkowników magii to osoby wysoko postawione w społeczeństwie, więc żadna z nich nie chce być królem.

— Nie dziwię się. Po co komu taki wrzód na tyłku jak królewski tytuł?

Dziewczyna parsknęła śmiechem.

— No właśnie.

Wzięła głęboki wdech.

— Przez ten cały bałagan po śmierci króla, ludzie zaczęli sobie pozwalać na więcej. Kradzieże, morderstwa – tego jest teraz o wiele więcej.

— Słabo — skomentowałam.

Zauważyła, że nadal coś mnie trapi.

— Wiesz, co? Propos magii… nie powiedziałam ci wszystkiego. Tak naprawdę są dwa jej rodzaje i tylko jeden z nich jest rzadki, więc może nie masz się czym martwić.

Zainteresowana, spojrzałam na nią uważnie.

— Jakie to rodzaje?

— Pierwszy to typ A. Każdy ma go w sobie. Pozwala na wzmocnienie broni podczas walki, leczenie niewielkich ran, a doświadczeni użytkownicy mogą przyciągać przedmioty.

— Meh. Nuda. A ten drugi?

— To typ AB. Tylko ci sprzed czterystu lat go mają.

— Wiesz, jak wygląda ich moc?

— Każdy ma swoją unikalną. Ciężko określić.

— I mówisz, że tylko dwa tysiące osób posiada ją?

— W Limervanie, tak.

Więc to tak nazywa się ten kontynent.

Dziewczyna przeciągnęła się i podniosła.

— Dobra, muszę lecieć.

Szybko wstałam.

— Poczekaj! Jak się nazywasz? I gdzie mogę zdobyć magię?!

Dziewczyna odwróciła się z uśmiechem i oparła rękę na biodrze.

— Jestem Sydeniya i są na to sposoby. Na przykład Akademia Eriau, ale tam wstęp ma tylko szlachta. Albo… możesz zdobyć sztuczny rdzeń magii.

Ożywiłam się.

— Wiesz, gdzie mogę go znaleźć?!

Sydeniya tylko się zaśmiała.

— Jak jesteś tak ambitna, to na pewno nie będzie to wielki problem.