4.2 - Fatalna Pogoda

– Dobrze, zgodzę się na te pytania, ale pod jednym warunkiem – oznajmiłam stanowczo. – W zamian chcę mieć możliwość zadania jednego własnego pytania. To byłoby sprawiedliwe.

Ethen uniósł lekko głowę.

– Zgoda.

– W takim razie pierwsze pytanie: jak się nazywasz? – zapytał.

Zmarszczyłam brwi.

Co? Czy on właśnie zapytał mnie o coś tak oczywistego?

Przecież już wcześniej usłyszał, że mam na imię Lytia.

Dlaczego więc zadał tak banalne pytanie?

Z nim nic nie jest przypadkowe. Każde jego słowo zdawało się mieć ukryte znaczenie… ale ja nie mogłam go rozszyfrować.

Musiałam uważać na to, co mówię.

– Lytia – odpowiedziałam ostrożnie.

– Dlaczego w ogóle o to pytasz? – wtrąciła się Sydeniya. – To bez sensu! Może przejdźmy do rzeczy. To pytanie się nie liczy.

Ethen spojrzał na nią obojętnie.

– W porządku, zadam inne – powiedział spokojnie. – Co robiłaś trzy tygodnie temu?

Sydeniya zesztywniała.

Od razu wyczuła, że coś jest nie tak. Ethen nie zadawałby takiego pytania bez powodu.

– Nie możesz skłamać – dodał chłodno. – Wiem, kiedy ktoś próbuje mnie oszukać.

Poczułam, jak ściska mi się gardło.

– Em… podróżowałam przez prawie dwa tygodnie… – urwałam nagle.

Chwyciłam się za głowę, czułam pulsujący ból.

Serce zaczęło mi bić szybciej.

– Dobra… niech ci będzie… – westchnęłam cicho.

Ethen nie powiedział ani słowa. Sydeniya patrzyła na mnie z szeroko otwartymi oczami.

– Nie pamiętam niczego sprzed dwóch tygodni… – wyszeptałam, odsłaniając twarz.

Ethen kiwnął głową.

– Rozumiem.

Sydeniya wyglądała na poruszoną, jakbym właśnie powiedziała coś, czego wolałaby nigdy nie usłyszeć. Nie miała pojęcia, że jej opiekun rozszyfruje, to tak szybko.

– Drugie pytanie – odezwał się Ethen. – Czy możesz podać mi swój miecz?

Zmarszczyłam brwi.

Mój miecz? Po co mu on?

– Ale masz mi go zaraz oddać – zaznaczyłam.

Sięgnęłam do pasa, wyciągnęłam broń i podałam mu ją.

Ethen ujął ostrze pewnym ruchem i przez chwilę uważnie mu się przyglądał.

– Skąd go masz? – zapytał.

– Dostałam go… – odpowiedziałam niepewnie.

Podniósł wzrok.

– Od kogo?

Poczułam, jak napina mi się kark.

– Emm… skończyły ci się pytania – powiedziałam szybko, próbując uniknąć odpowiedzi.

Ethen spojrzał na mnie twardo, jakby chciał mnie zmusić do mówienia samym wzrokiem.

Ale Sydeniya natychmiast wtrąciła się do rozmowy:

– Lytia ma rację. Zadałeś już trzy pytania.

Ethen przez chwilę jeszcze milczał, patrząc na ostrze w swoich dłoniach. Po dwudziestu sekundach oddał mi miecz – tak, jak obiecał.

Przyjęłam go, wciąż czując lekką nerwowość.

Co on właściwie chciał osiągnąć tymi pytaniami?

– Ciekawe, co mu to dało. Nie zapytał o nic konkretnego… – Mruknęłam do siebie pod nosem, prowokując go, aby zaspokoił moją ciekawość.

– Masz rację – odezwał się nagle. – Te pytania były pozornie bezcelowe. Ale gdybym zapytał cię o coś innego… nie mogłabyś udzielić odpowiedzi.

Zmroziło mnie to.

– Na resztę rzeczy, które chcę od ciebie usłyszeć, przyjdzie czas – dodał spokojnie.

Poczułam dreszcz przebiegający po plecach.

Zacisnęłam palce na rękojeści miecza.

– Skąd wiedziałeś, że straciłam pamięć? – zapytałam ostrożnie.

– Intuicja.

Zamrugałam zdezorientowana.

– Co? To nie jest żadne wytłumaczenie! – zaprotestowałam.

Ethen uśmiechnął się lekko.

– Masz rację – przyznał. – Każdy mógłby tak odpowiedzieć. W takim razie… możesz zadać jeszcze jedno pytanie.

Zanim zdążyłam się nad tym zastanowić, drzwi nagle się otworzyły.

Do środka wpadł młody mężczyzna.

– Opętaniec się wydostał! Wszyscy rycerze są potrzebni do walki! – krzyknął zdyszanym głosem.

Spojrzał na mnie i zmarszczył brwi.

– Kim ona jest? – zapytał, wskazując na mnie palcem.

Sydeniya podeszła bliżej do niego.

– To Lytia – odpowiedziała mu.

Zignorowałam ich rozmowę i skupiłam się na swoim pytaniu.

– Mam już pomysł! – powiedziałam nagle.

Spojrzałam prosto na Ethen’a i wycelowałam palcem w jego twarz.

– Po co ci ta durna opaska na oczach?! Chcesz wyglądać fajnie? Ty w ogóle coś przez nią widzisz?!

Zadałam więcej niż jedno pytanie, jednak na szczęście nie odmówił udzielenia odpowiedzi.

Ethen nie poruszył się, ale czułam, że się uśmiecha.

– Dobre pytanie.

Co? To było najbardziej przypadkowe pytanie, jakie mogłam zadać!

– Widzę świat z perspektywy trzeciej osoby – odpowiedział spokojnie. – Jak narrator książki.

Zdziwiłam się.

– Co?! – wykrztusiłam.

To znaczy, że… nie widzi swoimi oczami?!

Zaczęłam się nerwowo rozglądać po pomieszczeniu.

– Skąd teraz na nas patrzysz? Z sufitu?! – spytałam podejrzliwie, przykładając dłonie do czoła jak lornetkę i patrząc w górę.

Sydeniya i chłopak, który wbiegł do pokoju, nie wyglądali na zdziwionych.

Dlaczego?!

– To wszystko, co mogę ci teraz powiedzieć. Umowa była na jedno pytanie. – zakończył Ethen.

Wpatrywałam się w niego, próbując przetrawić to, co właśnie usłyszałam.

To kompletnie nie miało sensu.

Zanim zdążyłam zapytać o więcej, chłopak w czerwonym płaszczu się odezwał.

– Nie mamy czasu! Musimy złapać opętańca!

– Ja też mam pomóc? – spytałam go, wskazując na siebie palcem wskazującym.

Spojrzał na mnie uważnie.

Miał krótkie, czerwone włosy, a pod płaszczem nosił biały mundur – taki sam, jak rycerze wyższych rang. Na ramieniu dostrzegłam przypinki w kształcie gwiazdek. Znajdowały się cztery. Nie znam się na tutejszych rangach, więc nie wiem, czy to wysoka pozycja.

– Nie mamy już czasu na zastanawianie się. Jeśli umiesz walczyć, to idź z nami. Każda pomoc się przyda.

Sydeniya chwyciła łuk.

Po jej geście również podjęłam decyzję.

Schowałam miecz Nave’a do pochwy i wyprostowałam się. Zrobiłam poważny wyraz twarzy.