Poranek minął w miarę normalnie i spokojnie. Jedzenie było jak zawsze – zimne, bez smaku, podane przez szczelinę w drzwiach bez słowa wyjaśnienia. Z czasem przywykłem do tej rutyny, choć nigdy nie przestała mnie przygnębiać.

Około kwadrans przed czternastą do mojej celi podszedł strażnik z karabinem w dłoniach. Zatrzymał się naprzeciw drzwi i spojrzał na mnie przez szybkę w pancernej przesłonie.

— D-4347, pójdziesz ze mną. Przyjechali nowi pracownicy klasy D — powiedział chłodno. — Trzeba ich wprowadzić w program A-1.01. Doktor Jefferson będzie ci pomagał.o

(Świetnie — pomyślałem. Już miało być spokojnie.)

— Tak jest! — odpowiedziałem po chwili, starając się nie brzmieć zbyt niechętnie.

— Zatem za mną.

Nie było sensu protestować. Każdy opór był tutaj bezcelowy — kończył się krwią na podłodze i raportem wypełnionym zimnymi słowami o „niesubordynacji”.

Strażnik prowadził mnie przez szereg korytarzy i przejść. Mijaliśmy kamery, zakratowane okna, inne cele, w których niektórzy więźniowie tylko beznamiętnie gapili się w ścianę. Milczeliśmy. W tym miejscu milczenie było normalne — bezpieczne.

Po dłuższym czasie dotarliśmy do metalowych drzwi prowadzących do Sektora Trzeciego. Ciche syczenie oznajmiło otwarcie przejścia, a my przekroczyliśmy próg. W środku czekał już naukowiec, który skanując kartę o dostępie minimalnym do poziomu drugiego, odblokował kolejne drzwi.

Mężczyzna spojrzał na nas i powiedział:

— Witam, panowie.

Skinąłem głową w geście powitalnym, nie wiedząc, czy wypada się odzywać. Strażnik nawet nie zareagował — stał nieruchomo, trzymając broń blisko ciała, jakby zaraz miał ją unieść.

Naukowiec dał znak, byśmy ruszyli za nim. Korytarz prowadził nas w dół. Wyglądało na to, że znajdowaliśmy się na drugim piętrze — z góry mogłem obserwować grupę nowych pracowników klasy D, którzy stali na dole ustawieni w dwuszeregu. Poruszali się niepewnie, kręcili głowami, patrzyli po sobie z pytaniami w oczach. Cóż, przynajmniej już trochę nauczyli się dyscypliny. Szkoda, że nie wiedzieli, co ich jeszcze czekało.

Zeszliśmy na dół. Echo naszych kroków rozbrzmiewało w pustej przestrzeni, odbijając się od metalowych ścian. Gdy znaleźliśmy się w pobliżu, doktor Jefferson podszedł do przodu i uniósł rękę, przywołując ciszę.

— Witam wszystkich, jestem doktor Jefferson. Mam dla was kilka informacji. Po pierwsze: nie wyjdziecie stąd, dopóki nie minie czas do waszego zwolnienia. Po drugie: jeszcze dziś zostaniecie przydzieleni do swoich pokoi.

Po tych słowach spojrzał w moją stronę i wskazał na mnie dłonią.

— Oto przewodnik waszej pracy. Zaprowadzi was do pokoi.

Nie musiałem mówić nic więcej. Ruszyłem przodem, a nowi powoli podążali za mną. Po drodze zauważyłem, jak niektórzy z nich szeptali między sobą, pytając o rzeczy, na które nie znali jeszcze odpowiedzi. Milczałem. I tak nie miałem prawa im odpowiadać.

Spotkanie zakończyło się po kilku godzinach. Każdy został przypisany do swojego pomieszczenia. Bez większego problemu odnalazłem dla nich właściwe kwatery, odczytując dane z przekazanych mi dokumentów. Przypominało to trochę pracę opiekuna kolonijnego, gdyby tylko kolonia odbywała się w podziemnym bunkrze pełnym broni i tajemnic.

Gdy miałem już wracać do swojej celi, usłyszałem znajomy dźwięk — ogłoszenie nadawane przez system komunikacyjny rozbrzmiało w całym ośrodku:

— Wszyscy wcześniej przebywający w Placówce pracownicy klasy D mają się stawić na auli i zabrać wszystkie swoje rzeczy osobiste z pokoi.

Zatrzymałem się na chwilę, a dreszcz przebiegł mi po plecach. To nie było standardowe wezwanie. Zabrzmiało jak coś znacznie większego. Coś, co mogło oznaczać kolejną zmianę. A w Fundacji każda zmiana niosła ze sobą ryzyko.

Ruszyłem w stronę swojej celi.

 Tym razem nie w pośpiechu, lecz z niepokojem