Usiadłem na stare, skrzypiące krzesło naprzeciwko lustra. Na jego powierzchni osiadła cienka warstwa kurzu, ale wciąż mogłem dostrzec swoje odbicie. I wtedy… zatrzymałem się.

Zobaczyłem siebie.

Po raz pierwszy od dłuższego czasu naprawdę zobaczyłem siebie. Nie przez szybę w celi, nie jako cień rzucony przez fluorescencyjne światło — ale naprawdę. Spojrzałem sobie w oczy. Niebieskie, zmęczone, z cieniem czegoś więcej. Strachu? Gniewu? A może… przebudzenia?

Pomarańczowy, brudny strój klasy D był jak znak hańby. Ale nie tylko — był też dowodem na to, że wciąż żyję. Moje odbicie przywołało wspomnienie. Austin. Ciepłe światła miasta, zapach spalin i kawy. Mama, która zawsze czekała przy stole. Moje dawne życie. Życie, które mogło już nie istnieć.

Otarłem twarz z kurzu i spojrzałem jeszcze raz. Aiden Duneal. Człowiek, który przeżył coś, co miało zakończyć jego istnienie. I teraz… był tu.

Tymczasem, w jednym z ośrodków Fundacji

Gabinet był chłodny, surowy, pachniał papierem, plastikiem i chemikaliami. Doktor Faro siedział za biurkiem, przeglądając stos raportów. Jego twarz była spokojna, ale skupiona. W pewnym momencie do pomieszczenia wszedł młodszy naukowiec.

— Doktorze Faro, namierzyliśmy cel. — powiedział nieco zbyt głośno, ale z wyczuwalnym napięciem.

Faro uniósł wzrok. Jego brwi drgnęły.

— Wyśmienicie. Masz skrócony opis?

Młodszy podał mu teczkę. Faro otworzył ją i czytał na głos:

Opis obiektu: Aiden Duneal
Wzrost: 187 cm
Wygląd: lekko umięśniona i wyprostowana sylwetka, niebieskie oczy, krótkie, czarne włosy
Inne znaki szczególne: blizna na prawym oku spowodowana spotkaniem z obiektem SCP-667-2

Na jego twarzy pojawił się ledwie dostrzegalny uśmiech.

— Zwołaj zespół MTF. Damy naszemu obiektowi niespodziankę.

---

Dalej ukrywałem się w opuszczonym domu, szukałem czegokolwiek, co mogłoby mi pomóc w dalszej ucieczce. Znalazłem kilka konserw — stare, ale nadal hermetyczne — i trzy butelki wody. Wziąłem jedną i wypiłem połowę. Gardło bolało mnie z odwodnienia, a żołądek z ulgą przyjął choć odrobinę pożywienia.

I wtedy to usłyszałem.

Warkot.

Najpierw niski, ledwie słyszalny. Potem narastający.

Helikopter.

Wyszedłem na zewnątrz, trzymając się ściany domu. Spojrzałem w niebo — nad głową zawisł czarny śmigłowiec Fundacji. Po chwili na horyzoncie pojawiły się pojazdy — czarne SUV-y, pancerne, oznaczone jedynie numerami. Zatrzymały się jakieś pięć metrów ode mnie. Drzwi się otworzyły, ale nikt jeszcze nie wysiadł.

Z helikoptera opuściła się lina. Zjechał po niej człowiek w białym płaszczu laboratoryjnym — nonszalancko, jakby wychodził z windy w hotelu. Gdy jego stopy dotknęły piasku, podszedł kilka kroków i spojrzał mi prosto w oczy.

Miał spokojną twarz. Trochę zbyt spokojną.

— Witaj, Aiden

 — powiedział z uśmiechem, który nie sięgał jego oczu.

Nie odpowiedziałem.

Nie ruszyłem się.

Nie oddychałem zbyt głęboko.

Czekałem, aż wyciągnie rękę, pistolet, dokument, rozkaz — cokolwiek.

Ale on tylko dodał:

— Chyba czas wrócić do ośrodka