7.1 - Uczucie Déjà vu

Wioska, do której przybyliśmy, wyglądała spokojnie – zbyt spokojnie.

Drobne, drewniane domki stały przy wąskich, ukrytych między drzewami ścieżkach, a powietrze przesycone było zapachem wilgoci i palonego drewna. Choć wydawało się, że życie tutaj toczyło się swoim powolnym rytmem, miałam wrażenie, że coś czai się w cieniu – coś, co czeka na odkrycie.

Dostaliśmy się tu szybko, korzystając z jednego z wynalazków Ethena – jego teleporterów.

— Ciekawe, że takie miejsca jeszcze istnieją. — zastanowił się Laen, dotykając podbródka i omiatając wzrokiem otoczenie.

— Kojarzy mi się to z wioskami, w których żyją rasy humanoidalne.

Sydeniya drgnęła.

Jej twarz natychmiast się zmieniła – zniknął z niej spokój, zastąpiony przez coś trudnego do określenia. Nie spojrzała na niego, zamiast tego wbiła wzrok w ziemię, jakby nagle coś sobie przypomniała.

Laen zauważył swoją gafę.

— Przepraszam… nie miałem tego na myśli.

— Nie szkodzi.

Jej usta wykrzywiły się w smutnym uśmiechu, a na policzkach pojawiły się drobne łzy.

— To nie jest złe wspomnienie. Po prostu… to miejsce przypomina mi dom, w którym żyłam jako dziecko.

Och.

— Jeśli ten temat jest dla ciebie trudny, nie musimy o tym rozmawiać. — powiedziałam cicho.

Sydeniya otarła łzy wierzchem dłoni.

— Nie, to w porządku.

Wzięła głęboki oddech.

— Wiesz, różne bestie mają swoje terytoria. Sonill i Alexandria należą do Hardy’ów.

Skrzywiłam się.

— Mój dom również został przez nie zniszczony.

Zatrzymała się na chwilę, jakby nie była pewna, czy chce mówić dalej.

— Tak samo jak tutaj, moja wioska znajdowała się w środku lasu.

Jej głos zaczął drżeć.

— Ale tam było więcej ludzi.

Spojrzała na mnie, a jej oczy lśniły.

— Żyły tam wyłącznie elfy mojego klanu.

— Elfy są podzielone na różne klany. Mój był ostatnim klanem bordowych elfów.

Głos jej się załamał.

— I… jestem ostatnią elfką tego klanu, która zdołała przetrwać.

Łzy zaczęły spływać jej po policzkach, jedna za drugą.

Laen położył jej dłoń na ramieniu.

— Nie musisz o tym mówić. — powiedział cicho. — Wiem, że to boli.

Sydeniya zacisnęła palce na jego ręce, nie odtrącając jej.

— Ciekawe, jak wyglądałoby moje życie, gdyby ta wioska nadal tam była…

Przymknęła oczy.

— Mieszkałabym tam z rodzicami. Z bratem.

Laen położył drugą dłoń na jej ramieniu i ścisnął je mocniej.

— Wiesz… — zaczął.

Jego głos brzmiał dziwnie.

— Sam chciałbym wrócić do domu.

I wtedy jego oczy się zmieniły.

— ALE TO JUŻ JEST NIEMOŻLIWE!

Jego krzyk przeszył powietrze jak ostrze.

Zadrżałam.

— Skąd wiesz, że na pewno nikt nie przeżył, oprócz ciebie? — spytałam.

Sydeniya zacisnęła zęby.

— Nie mam pewności… — wyszeptała.

— Ale od tamtego czasu nigdy nie widziałam nikogo z mojego klanu.

Wskazała na swoje bordowe włosy.

— Nasza rasa jest łatwa do rozpoznania.

Nie wiedziałam, co powiedzieć.

Mój wzrok padł na pobliski stragan z jabłkami.

— Może pójdziemy coś przekąsić? — zaproponowałam, aby spróbować pozbyć się ponurej atmosfery.

Sydeniya spojrzała na mnie i lekko się uśmiechnęła.

Gdy podeszliśmy do straganu, staruszka podała nam po jabłku.

— Będą to trzy zenity.

Wyjęłam pieniądze i podałam jej monety.

— Dziękuję.

Kiedy już mieliśmy odejść, staruszka spojrzała na nas uważnie.

— Przepraszam, ale słyszałam waszą rozmowę.

Rozejrzałam się – inni mieszkańcy również na nas patrzyli.

— Słyszałam wiele o tej osadzie.

Sydeniya spojrzała na staruszkę.

— Czy wie pani coś więcej?

— Trochę pamiętam. To było piętnaście lat temu.

Serce mi przyspieszyło.

— Moi znajomi tam mieszkali. Gdy byłam w waszym wieku, często ich odwiedzałam.

— Czy pamięta pani, gdzie dokładnie znajdowała się ta osada?

Staruszka pokręciła głową.

— Wszystko zostało zrównane z ziemią.

— Kto to zrobił? — zapytałam. — To na pewno nie były zwykłe bestie!

— Nie, proszę, nie pytaj… — zaczął Laen, ale już było za późno.

Staruszka westchnęła ciężko.

— Naukowiec imieniem Etheniel zbombardował ich.

Etheniel… Hmm.. CZEKAJ CO?

Na prawde Sydeniya skłamała mi prosto w twarz mówiąc, że były to bestie?!

Zszokowałam się niewyobrażalnie.

Pół godziny później siedzieliśmy na murku w Alexandrii.

— DLACZEGO NIE POWIEDZIELIŚCIE MI, ŻE ZADAJEMY SIĘ Z PSYCHOPATĄ, MORDERCĄ I TERRORYSTĄ?! — wrzasnęłam.

Laen i Sydeniya milczeli.

Wstałam i spojrzałam na nich wściekle.

— ODPOWIADAJCIE NATYCHMIAST!

Laen w końcu się odezwał.

— Dużo rzeczy, które nie zostały wyjaśnione, zrzuca się na Ethen’a. Kiedyś zawiódł rząd, a oni nigdy mu tego nie wybaczyli. Jeśli nie mogą znaleźć winnego, obwiniają jego.

Zmrużyłam oczy.

— To znaczy, że to kłamstwo?

— Nikt nie wie na pewno. — Laen wzruszył ramionami. — Ethen zdradził kiedyś króla i królewskich rycerzy. Od tego czasu się na nim mszczą.

— Czyli jednak coś zrobił.

Spojrzałam na nich ostro.

— Więc jak ich zdradził?

— Tego nie wiemy.

Wzięłam głęboki oddech.

— A wioska Sydeniyi?

— Był tam. I stamtąd zaadoptował Sydeniyę.

— Więc wszyscy go uważają za zbrodniarza?

Laen skinął głową.

— Jest znany na całym świecie. Nikt nie zna jego prawdziwych celów. Nawet my z Sydeniyą.

Serce waliło mi w piersi.

Obejrzałam się za siebie.

Czułam, jak wszyscy nas obserwują.