Gdy zacząłem odzyskiwać świadomość, wciąż siedziałem na krześle przy niewielkim, szarym, metalowym stoliku. Na nadgarstkach miałem kajdanki przypięte do jego powierzchni. Pokój był niewielki – jedna ze ścian pokryta była szybą lub lustrem weneckim, naprzeciwko mnie stało drugie krzesło, a nad stolikiem wisiała lampa, rzucając ostre światło na pomieszczenie.

Nagle drzwi się otworzyły. Wszedł przez nie mężczyzna w białym fartuchu – naukowiec – w towarzystwie dwóch uzbrojonych strażników, którzy stanęli za nim przy drzwiach.

— Gdzie ja jestem? Gdzie mnie znowu przenieśliście? — zapytałem, starając się zachować spokój, choć serce waliło mi jak oszalałe.

— Proszę się uspokoić, panie... — Mężczyzna spojrzał na niewielką kartkę, która wyglądała jak notatka. — Panie Duval... To tylko procedura. Nie ma powodu do zdenerwowania.

Położył przede mną dokument i długopis.

— Niech pan podpisze ten dokument.

— Co to jest? — spojrzałem na niego podejrzliwie.

— To zgoda na udostępnienie informacji, których mi pan udzieli, oraz akceptacja badań i przesłuchań bez możliwości sprzeciwu.

— A jeśli nie podpiszę?

Mężczyzna tylko spojrzał na mnie bez słowa. Odpowiedź była aż nazbyt oczywista.

Nie miałem wyboru. Westchnąłem ciężko, po czym chwyciłem długopis i podpisałem dokument. Spojrzałem na rubrykę z podpisami osób uprawnionych do wglądu – widniały tam nazwiska kilku doktorów, w tym „Dr. Wstrząs” i „Dr. Williams”.

— Cieszę się, że się rozumiemy… — powiedział naukowiec z lekkim uśmiechem. — Zatem zacznijmy od początku. Nazywam się doktor Williams, zadam panu kilka pytań. Mam nadzieję, że odpowie pan na nie zgodnie z prawdą.

— Dobrze, pytaj. — Odsunąłem dokument i długopis na bok.

Doktor wyjął notatnik z kieszeni fartucha, kliknął długopisem i zaczął notować.

— Zatem… nazywa się pan Aiden Duval, zgadza się?

Kiwnąłem głową.

— Mhm… Od jak dawna przebywa pan w Fundacji?

— Ponad rok.

Doktor coś zapisał, po czym kontynuował.

— Czy wie pan, dlaczego został pan sprowadzony tutaj, zamiast zostać wyeliminowany na miejscu?

— Nie mam pojęcia.

— Znajduje się pan tutaj, ponieważ podejrzewamy, że posiada pan anomalne zdolności regeneracyjne.

— Ale ja nie jestem anomalny! — rzuciłem ostro.

W tym momencie poczułem lekkie pieczenie w oku. Zanim zdążyłem się zreflektować, światło lampy odbiło się w jego powierzchni – moje prawe oko przez ułamek sekundy zajaśniało intensywną czerwienią.

— Proszę się uspokoić. — Głos doktora stał się chłodniejszy. — Radzę dobrze. Przeprowadzimy na panu szereg badań, aby sprawdzić, czy to prawda, i zdecydujemy, co z panem zrobić.

Próbowałem się uspokoić.

— Teraz proszę mi powiedzieć, czy wie pan, czym jest Rebelia Chaosu?

— Nie, nie wiem, ale spotkałem się z nią podczas ataku. Z nikim jednak nie rozmawiałem.

— Rozumiem… A czy kojarzy pan kult Zepsutego Boga albo kult Zaginionego SI?

— Nie mam pojęcia, co to jest.

— A co wie pan na temat innych bytów występujących na terenie Ośrodka?

— Wiem jedynie tyle, że istnieją. Spotkałem kilka z nich osobiście.

— Z którego ośrodka pan pochodzi?

— Z Ośrodka 73.

— Okej… — Williams zapisał coś w notatniku. — Co pan wie o Fundacji i jej działaniach?

— Wiem tyle, że mordujecie ludzi i trzymacie jakieś niebezpieczne byty… czy czymkolwiek one są.

Naukowiec zanotował coś jeszcze, po czym bez słowa wstał i wyszedł z pomieszczenia.

Po około pięciu, może siedmiu minutach wrócił, trzymając w ręku kubek z jakimś napojem. Postawił go przede mną na stoliku.

— Proszę to wypić.

Spojrzałem na ciecz w kubku – miała ciemnopomarańczowy kolor. Nie miałem zbyt wielkiego wyboru, więc niepewnie wziąłem łyk. Smak był delikatnie cynamonowy.

Po chwili wszystko wokół mnie zaczęło niknąć w ciemności. Nie wiem, czy byłem wtedy świadomy jeśli w ogóle byłem.