Obudziłem się gwałtownie. Moje ciało było ciężkie, jakby ktoś wlał mi do żył ołów. Siedziałem na twardym, zimnym fotelu, unieruchomiony pasami zaciśniętymi tak mocno, że każdy oddech był walką.

Na ręce miałem wbite igły, a cienkie rurki prowadziły do kroplówek i dziwnych urządzeń. Nie wiedziałem, do czego służą, ale ich monotonne piknięcia i szum nie dawały spokoju.

Obok mnie stał mężczyzna — doktor Williams. Jego twarz była pozbawiona emocji, jakby to, co zamierzał zrobić, było dla niego codzienną rutyną.

Na dłoniach miał lateksowe rękawiczki, a w prawej ręce trzymał strzykawkę wypełnioną czymś, co lśniło złowrogo.

— Spokojnie... — powiedział cicho, niemal szeptem. — Jeśli nie będziesz się opierał, nie będzie to aż tak bolesne.

Nie mogłem się ruszyć. Serce biło mi jak oszalałe, a w głowie pulsowała jedna myśl: Co oni mi zrobią?

---

Tymczasem, daleko stąd, w ukrytej głęboko pod ziemią bazie znanej jako Siedziba Rebelii Chaosu, odbywało się spotkanie najważniejszych członków organizacji.

Wielka, ciemna sala rozświetlona była jedynie bladym światłem zwisających z sufitu lamp. Przy długim metalowym stole zasiedli dowódcy i elita Rebelii. Na jego końcu, w cieniu, siedział ich przywódca — Hagdam.

Jego spojrzenie było twarde, niemal lodowate.

— Zebrałem was tutaj z powodu ostatnich... niefortunnych wydarzeń. — Jego głos odbił się echem po sali. — Nasze ataki na Fundację SCP nie przynoszą rezultatów. Straciliśmy zbyt wiele.

Dowódca Cane, stary żołnierz o twardych rysach, odezwał się pierwszy:

— To nie jest takie proste, sir. Mają zbyt dobrze zorganizowaną i uzbrojoną armię. A w Ośrodku-19… jest tam byt. Nazywają go "Faro". Pomaga im i chroni placówkę.

Z drugiej strony stołu rozległ się głos z wyraźnym rosyjskim akcentem. Dowódca Petrov, zimny i opanowany, wtrącił:

— Dokładnie. Nasze ostatnie oddziały zostały tam wybite do ostatniego człowieka. Nigdy wcześniej nie mieliśmy takiej rzezi.

Hagdam spojrzał na nich uważnie.

— Zdaję sobie z tego sprawę. Musimy go zlikwidować — w mniej lub bardziej humanitarny sposób. Ale zanim przejdziemy do radykalnych działań, chcę usłyszeć wasze propozycje.

Zapanowała cisza.

W końcu odezwał się dowódca Smith:

— A może... wyślemy im zdjęcie SCP-096? Jak to coś je zobaczy, wpadnie w szał. Nic go nie zatrzyma. Narobi im więcej szkód, niż Fundacja zdoła naprawić.

— Zwariowałeś?! — wrzasnął Dowódca Withe. — Jeśli 096 ucieknie, zginą tysiące cywilów. Nie możemy do tego dopuścić!

Smith wzruszył ramionami.

— To tylko propozycja...

Hagdam westchnął.

— Zatem nie mamy żadnej innej propozycji?

Cisza.

Przywódca powoli wstał, podszedł do mikrofonu i nacisnął guzik.

— Wprowadźcie "Helisa" do pokoju spotkań numer cztery.

Wszyscy spojrzeli po sobie zaskoczeni. Nikt nie wiedział, kim jest "Helis".

Po chwili do sali wszedł wysoki, ponury mężczyzna o trupio szarych oczach. Jego postura była masywna, a na sobie miał coś, co przypominało zbroję połączoną z mundurem. Na piersi widniał dziwny, nieznany symbol.

Jego głos był niski i ochrypły:

— To znaczy, że mamy z wami współpracować?

Hagdam skinął głową.

— Dokładnie, proszę pana.

Helis prychnął.

— Nie ze mną będziecie rozmawiać.

Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, Helis wyciągnął dziwne urządzenie i rzucił je na stół.

Rozbłysło czarno-czerwone światło.

Na środku stołu pojawił się hologram — czerwona, zniekształcona kula, pulsująca niepokojącym blaskiem. Na jej powierzchni widniał ten sam znak, co na zbroi Helisa.

Z kuli wydobył się ochrypły, metaliczny głos:

— Wy... chcecie współpracować...? Dlaczego?

Jego ton był zimny i nieludzki, ale Hagdam nawet nie drgnął.

— Potrzebujemy pomocy, aby zlikwidować Fundację SCP. Priorytetem jest eliminacja bytu zwanego "Faro".

Hologram zadrżał. Jego czerwona poświata przybrała ciemniejszy, niemal krwisty odcień.

— ISTOTA ŻYJE?! NIEDOPUSZCZALNE... NIEDOPUSZCZALNE... NIEDOPUSZCZALNE...

Cała sala zadrżała, jakby ziemia sama protestowała przeciw tym słowom.