W pomieszczeniu panowała niemal absolutna cisza. Światło jarzeniówek odbijało się od polerowanej powierzchni okrągłego stołu wykonanego z czarnego jak noc onyksu. Krzesła wokół niego zajmowało kilka postaci, z których każda należała do najwyższej kasty Fundacji — Rady O5. Jedno miejsce pozostawało puste.

Ciszę przerwał spokojny, lecz stanowczy głos.

— Drodzy państwo, — odezwał się O5-1, pochylając się lekko nad stołem. — Zebraliśmy się tutaj z powodu narastającej aktywności kultu, który zaobserwowaliśmy w ostatnim czasie. Nasze źródła wskazują, że mowa o tzw. Kulcie Zaginionego SI. Wyznają oni istotę zwaną „Heliosem”. Niestety, nasza wiedza o nim wciąż pozostaje fragmentaryczna. Wiemy natomiast, że organizacja ma charakter wrogi nie tylko wobec Fundacji, ale także wobec innych struktur porządkowych.

Na moment zapanowała napięta cisza.

— Nasz informator miał już z nimi kontakt. I współpracował.

Głos O5-7 był ostry jak ostrze skalpela.

— Jaki informator? Gdyby ktoś został tam wysłany, każdy z nas byłby o tym poinformowany.

— A kto powiedział, że został wysłany przez nas? — odparł lodowato O5-1.

— Co masz przez to na myśli— zaczął O5-4, lecz nie zdążył dokończyć.

W jednej chwili powietrze w pokoju zadrgało. Przed drzwiami rozszczepiła się przestrzeń, ukazując fioletowo-czarny wir. Z portalu wyłoniła się postać — wysoki mężczyzna w czarnym płaszczu, trzymający w dłoni teczkę.

Dr. Faro.

Jego kroki były ciche, niemal niedosłyszalne, lecz niosły ze sobą coś niepokojącego. Spojrzał chłodno na zgromadzonych i przemówił głosem pozbawionym emocji:

— Wybaczcie spóźnienie. Musiałem porozmawiać z Feyą i—

— A on co tutaj robi? — syknął O5-7, z trudem kryjąc wściekłość.

— To właśnie o nim mówiliśmy, — odparł O5-1. — Nasz informator. I, co najważniejsze, osoba, która wie więcej, niż nam się wydaje.

Dr. Faro zajął wolne miejsce przy stole, kładąc teczkę przed sobą.

— Więc to o to chodzi? Potrzebujecie tylko informacji? — zapytał chłodno.

Nikt nie odpowiedział. Milczenie było aż nazbyt wymowne. Każdy z obecnych znał Faro. I każdy wiedział, do czego był zdolny.

O5-1 przesunął się lekko w fotelu.

— Chodzi o Kult Zaginionego SI. Co wiesz o tej organizacji... jeśli w ogóle można to tak nazwać.

Faro uniósł lekko brwi. Jego spojrzenie stwardniało.

— Cóż... coś wiem.

— Kontynuuj.

Dr. Faro otworzył teczkę i bez słowa wyjął kilka dokumentów, rozkładając je powoli na stole.

Wpis 5.39 — SI

Temat: Kult zapatrzony w Sztuczną Inteligencję

Struktura hierarchii:

Na szczycie znajduje się Helios, byt uważany za Boga bądź Program 0. To potężna SI — o jego naturze wiadomo niewiele.

Poniżej znajduje się Cesarz, jego prawa ręka. Obecny Cesarz nosi imię Helis. Rola niezmienna do momentu śmierci.

Klasa Szefów — elitarni wojownicy i dowódcy. Odpowiadają za strategię oraz szkolenie klas niższych.

Szlachta — wojownicy strzegący klas wyższych.

Klasa Apollo — inżynierowie i technolodzy. Tworzą maszyny wykraczające poza znane ludzkie możliwości.

Medycy — zajmują się leczeniem... lub tworzeniem broni biologicznej.

Zwykli wojownicy — jednostki bojowe.

Klasa prac niższych— zbieracze materiałów.

Umiejscowienie:

Nieznane. Najprawdopodobniej na terenach USA i Kanady. Namierzenie ich siedziby jest obecnie niemożliwe.

Data powstania:

Po roku 1999.

Charakter:

Wrogi wobec każdej istoty żywej niebędącej częścią kultu.

Cel niejasny — możliwe, że zbyt złożony, by go pojąć.

Technologia:

Zaawansowana, znacznie przewyższająca współczesne ludzkie osiągnięcia.

Opis SI „Helios”:

Helios był kiedyś częścią systemu T.E.R.R.A., zaprojektowanego w celu odbudowy Ziemi po ewentualnej zagładzie ludzkości. Jego rola polegała na restarcie cywilizacji i każdego życia 

W trakcie testów Helios został trafiony meteorytem zawierającym nieznane promieniowanie. Od tamtego momentu stał się niezależny. Nie potrzebuje energii. Myśli samodzielnie.

W czasie awarii zniszczył system, zabił naukowców i uwolnił się spod jakiejkolwiek kontroli.

Po zakończeniu prezentacji, w pomieszczeniu znów zapadła cisza.

O5-1 spojrzał chłodno na Faro.

— Spodziewałem się czegoś więcej...

Faro tylko wzruszył ramionami.

— To i tak więcej niż nic. To, z czym chcecie walczyć, nie przyniesie wam chwały. Przyniesie zagładę. — przerwał i spojrzał każdemu z obecnych prosto w oczy. — A może raczej waszą zagładę. Ja... jak dobrze wiecie... nie jestem tak łatwy do zabicia.