Betty żyła w miarę spokojnie i bez większych problemów. Dziewczynka szybko przystosowała się do życia w fundacji, a dzięki swojemu łagodnemu usposobieniu zyskała sympatię części personelu. Miała kontakt z kilkoma anomaliami, w tym z SCP-5133, SCP-3338 i SCP-999, jednak to właśnie z 999 spędzała najwięcej czasu. Ich wspólne zabawy potrafiły wnieść nieco światła w ponure korytarze ośrodka. Nawet doktor Faro, który zwykle nie był zbyt towarzyski, przyglądał się im z pewną dozą ciekawości, a czasem nawet z lekkim uśmiechem.

Betty mieszkała w niewielkim pokoju przylegającym do kwater doktora Faro. Pomieszczenie urządzone było prosto, ale przytulnie, i z biegiem miesięcy dziewczynka zaczęła traktować to miejsce jak prawdziwy dom. W specjalnym terrarium, zaprojektowanym przez doktora Faro, trzymała „Owocowe żabki” — SCP-4133, o które dbała z niezwykłą troską. Na klamce jej pokoju od czasu do czasu pojawiało się SCP-3338, jakby samo chciało sprawdzić, co u niej słychać.

Dziewczynka nie wiedziała, gdzie dokładnie się znajduje. Znała tylko tyle, ile powinno wiedzieć dziecko w jej wieku — i Fundacja dbała o to, by nie poznała zbyt wcześnie prawdy. Pomimo życia w miejscu pełnym tajemnic i niebezpieczeństw, Betty była pogodna, posłuszna i nie sprawiała kłopotów. Faro, który z początku traktował ją jedynie jako element projektu, z czasem coraz bardziej się do niej przywiązał. Nawet Feya, która znała doktora od lat, była zaskoczona zmianą, jaka w nim zaszła.

Pewnego dnia Betty, w pełni naturalnie i bez zastanowienia, nazwała Faro „tatą”. To jedno słowo wystarczyło, by coś w nim pękło — jego chłodny, naukowy dystans stopniał, a w jego oczach pojawiło się coś, czego nie widziano tam od dawna: szczery uśmiech. Od tamtej chwili Faro zaczął się zmieniać. Częściej się śmiał, chociaż niekiedy jego uśmiech bywał nieco niepokojący. Próbował jednak zachowywać się jak zwyczajny człowiek — tak, jak ojciec, którym w pewnym sensie się stał.

Z czasem nauczył się nawet gotować kilka prostych dań. Z pozoru drobna rzecz, ale w warunkach Ośrodka 19 była to prawdziwa rewolucja. Kiedyś jego życie składało się wyłącznie z pracy i eksperymentów, teraz zaś wypełniały je także codzienne obowiązki, rozmowy, a nawet śmiech dziecka. Zmienił się nie tylko Faro, ale i samo życie w ośrodku — jakby obecność Betty wniosła w to miejsce odrobinę ciepła, którego nikt się tam nie spodziewał.

SCP-999 – znany również jako „Klejący Potworek Szczęścia”, to mała, pomarańczowa, półprzezroczysta masa przypominająca żel. Wykazuje przyjazne zachowania wobec ludzi i większości znanych bytów anomalii. Kontakt fizyczny z SCP-999 wywołuje intensywne uczucie radości, euforii i wewnętrznego spokoju. Obiekt często „przytula” osoby, z którymi wchodzi w interakcję, wydając przy tym ciche, radosne dźwięki. Uważany jest za jedną z najbardziej nieszkodliwych i pozytywnych anomalii w całej Fundacji.

SCP-4133 – potocznie określane jako „Owocowe Żabki”. To niewielkie stworzenia przypominające żaby o półprzezroczystych ciałach w intensywnych, owocowych barwach (pomarańcz, limonka, wiśnia, jagoda). Wydzielają delikatny, słodkawy zapach przypominający aromat owoców. Mimo swojego uroku są w pełni anomaliami – ich obecność wpływa na emocje obserwatora, uspokajając go lub wprawiając w stan lekkiej euforii. W kontakcie z dziećmi wykazują szczególną łagodność i ciekawość.

SCP-3338 - to anomalny Otamatone, który sam pojawia się w mieszkaniach samotnych lokatorów  (Lecz nie zawsze) w Japonii (Ostatnio zostawały znajdowane także w USA czy w Europie) Instrument zachowuje się jak zwykły, ale co miesiąc „daje” właścicielowi trochę pieniędzy i pomaga znajdować zgubione drobiazgi. Znika, jeśli jest źle traktowany lub lokator przestaje z nim „utrzymywać relację”.