Jako pierwszy odezwał się zbrojny.

— Jesteś tego pewna? Nie wygląda jakoś… specjalnie…

Feya spojrzała na niego z spokojnym spojrzeniem 

— Mhm… To on może być kluczem do wszystkiego…

Dr Heisenberg wzdycha i kontynuował

— Jeśli ktoś ucierpi, to będą tego konsekwencje…

— Wcześniej Faro obserwował go przez kilka miesięcy. On prawie nigdy się nie myli… i na pewno ma wszystko pod kontrolą. Zawsze ma… A on—

Wskazała na Aidena, który nawet się nie ruszył z miejsca.

— On nawet nie wie, czym jest. Nie umie władać swoimi mocami, nad niczym, co potrafi.

Drugi doktor się odezwał.

— Nawet jeśli, to nie znaczy, że masz robić samowolkę.

Agent Tomy odpowiedział

— W naszej grupie operacyjnej są braki, a on może je uzupełnić. W końcu jest sprawdzony. Może uwierzy w to, że jest trochę „inny” i uwierzy, że na ten moment nic mu nie grozi.

Doktor Heisenberg westchnął i spojrzał na Aidena.

— Miejmy nadzieję, że się uda.

W środku pokoju przechowawczego SCP-049 podszedł do Aidena i powiedział:

— Interesujące… Jesteś zdrowym obiektem… „Zaraza” cię nie dopadła.

Aiden spojrzał na niego z zdziwieniem

— Co masz na myśli? Jaka zaraza?

— Świat… Cały świat. Ludzie — każde istnienie — jest chore. A ja próbuję ich ocalić. Ale ty… Jesteś jednym z nielicznych, którzy są zdrowi. Jedynie garstka została zdrowa — niecałe trzy osoby, włącznie z tobą.

Spojrzałem na niego ze zdziwieniem, nie mając pojęcia, o co mu chodzi. W pokoju obok grupa odetchnęła z ulgą. Dr. Hartmann jako pierwszy złamał ciszę 

— Cóż… udało się. Trochę zaskakujące.

Heisenberg pokiwał i kontynuował.

— Tak… nie sądziłem, że to się uda.

— Dzięki, że mi pomogliście. Chociaż raz się do czegoś przydaliście.

Powiedziała Feya spoglądając na Agenta Tomy.

— To co teraz?

— Teraz dostanie ostatnią propozycję. Ostatnią szansę na odnalezienie siebie w tym miejscu. Jeśli się nie zgodzi… odstrzelisz go. Jasne?

— Tak jest.

Czas nagle się zatrzymał. Wszystko zastygło w miejscu, a dookoła zmieniło kolor na szary. Przede mną pojawiły się dwie postacie — Feya i Agent Tomy — którzy byli w normalnym stanie.

— Co się znowu, do cholery, dzieje?! Co to znowu za sztuczki?!

— Mamy dla ciebie propozycję… Najprawdopodobniej ostatnią, jaką dostaniesz w tym miejscu.

— Która to z kolei?

— Tym razem to coś, co może ci się przydać. Nie umowa… a propozycja. Nauczymy cię, co potrafisz, i wyjaśnię, o co chodzi… z tobą.

— A jeśli odmówię?

— Zginiesz… albo zostaniesz poddany czemuś gorszemu niż śmierć. A uwierz mi… mamy wiele sposobów na to. Decyduj.

— Okej, okej… tylko dajcie mi spokój…

------

Góry ███████, 2024 r.

Część agentów Chaosu została wysłana, aby znaleźć siły kultu zaginionego SI. Po dłuższej, wyczerpującej podróży trafili na wielkie metalowe drzwi wbudowane w skałę góry. Po chwili z drzwi wysunął się skaner, który ich zeskanował. Wtedy mechaniczny, metaliczny głos odezwał się słowami:

„Odmowa dostępu. Kod BETA jest błędny. Identyfikacja błędna.”

Światło, które ich skanowało, zmieniło kolor na czerwony. Głośny, metalowy trzask odbił się echem po górach, co spowodowało, że okoliczne ptaki odleciały.

Nagle nadleciały wielkie, ptakopodobne maszyny. Wyglądały… strasznie. Zaczęły wypluwać z siebie dziwną, bliżej nieokreśloną substancję. Niektórzy agenci zaczęli do nich strzelać, ale nic to nie dało. Jedynie jeden z nich trafił maszynę w soczewkę, co spowodowało, że machina rzuciła się na niego, rozrywając go na strzępy.

W tym momencie drzwi zaczęły się otwierać. Ze środka wyszła jedna starsza osoba. Najpierw wydostał się dym lub para wodna, a w środku było widać tylko światła, kable i inne, dziwnie zaawansowane technologicznie przedmioty. Maszyny przestały się ruszać niemal na zawołanie. A jeden z agent chaosu spojrzał na niego z zdziwieniem i przerażeniem na raz.

— Kim ty jesteś?!

Powiedział, celując bronią prosto w niego.

— Jestem tutaj, aby odpowiedzieć na wasze pytania i porozmawiać z wami… Nie wpuszczę was dalej. Przynajmniej na razie.

— Mamy porozmawiać z Helisem, czy z tym waszym „SI”.

— Nie mogę was wpuścić… więc lepiej, żebyście mnie wysłuchali.

Jeden z agentów podszedł bliżej, próbując się przepchać obok niego.

— Rusz się, dziadku, albo cię unieszkodliwię—

Zanim skończył, postać powiedziała coś cicho. Jej kable zaświeciły się na czarno. Wysunęła rękę w stronę agenta, który natychmiast upadł na ziemię, a jego ciało zmieniło się w same kości i pancerz, który miał na sobie.

— Chyba was przekonałem… czyż nie?

Spojrzeli na niego z przerażeniem.

(Wybaczcie za słabą jakość i za tak długą przerwę ale miałem swoje powody.)