Dikkatlice sudan kalktım, bedenim tamamen çıplak ve çiziklerle kaplıydı. Su damlaları kaymaya devam ederken küvetin dışına adım attım. Havluyu sırtımdan açarak bedenime sardı. Parmakları suyun üzerimde bıraktığı sıcaklığa alışık değildi. Dokunduğunda ürperdi. Ama hemen geri çekmedi. Bende onun soğukluğuna ürperdim, dudaklarımdan bir nefes kaçtı.

Başka bir havlu daha vardı. O da banyoya girecek miydi? Suyu ısıtacak mıydı yine? Uzun sürecek, üşümeye devam edecekti...

Beni yeniden kucağına alınca istemsizce yine ona tutundum. Çift kişilik ama saraydakinden daha küçük olan o yatağa götürdü beni, yatırdı ve üzerimi iyice örttüğünden emin oldu. Öyle yumuşak bir şey değildi ama aldığım hasarlar ve yorgunluğum göz önünde bulunduğunda Sarayla yarışırdı. Şömine hala yanıyordu. İçerisi sıcaktı ama şu an bana somut bir sıcaklık yetmiyordu.

Ambrose kendisi için de su hazırladı ama eminim çok da sıcak değildi çünkü bu şartlarda bu kadar çabuk ısıtmış olamazdı suyu.

***

''Titriyorsun...'' bir ses duydum kadife kadar yumuşak ama derin.

Uykumla uyanıklık arasında bir yerde uykuya daha yakındım. Gözlerimi sıkıp dizlerimi bedenime çekmeye çalışıyordum ama içim soğuktu. Dışarıda bile bu kadar üşümemiştim.

Sıcak parmaklar yanağımı severken daha çok sırnaştım, ''Ambrose..?''

''Buradayım...'' fısıldadı. ''Sandıkta kıyafetler var.''

Tenimin alışması için zaman gerektirecek yeni bir kumaş ''istemiyorum.''

Şöminedeki odunların seslerini duyuyordum ama kemiklerim donuyordu. Kendi elim kendi cildime değince içim gidiyordu. O arkamdaydı ben ise parmaklarındaki sıcaklık için kıvranıyordum. Onu görebilmek için döndüm, oda o kadar sıcak olmalıydı ki saçlarım çoktan kurumuştu. Ben ise tir tir titremeye devam ediyordum.

''Çok mu üşüyorsun?''

''Sen sıcaksın...'' ona o gözlerle baktım.

İç çekti, niçin bu kadar kıvrandığımı anlamıştı. Zihninde kısa bir tereddüt gezindi—sonra başını salladı.

''Pekala.''

Bana sarıldı ama başımı iki yana salladım.

''Böyle değil...''

Sözlerim küçük küçük dökülse de, kendimi çok şey isterken buldum. Dayanamıyordum.

Sonunda battaniyenin altına girdi. Ona sokuldum, yüzüm göğsüyle boynu arasına yerleşti. Neredeyse üzerine tırmandım, bedenine sığınır gibi. Sıcacıktı... Başta bana dokunmadı, ama ben daha çok sırnaştıkça elleri sırtımda yerini buldu, beni sabitledi. Parmaklarım, üstündeki kıyafetin eteklerinde dolaşmaya başladı. İçeri girmeye, o ısıyı derinlemesine hissetmeye ihtiyacım vardı. Ambrose'un göğsüne yaslanmıştım. Nefesini duyuyordum. Düzgün, ölçülü, soğukkanlıydı. Tıpkı onun gibi. Ama ben o kadar sakin değildim. Titriyordum hâlâ. İçten içe, hâlâ.

Elleri sırtımdaydı, sabitti. Ne daha fazlasını yapıyor, ne de geri çekiliyordu. Kararsız değil, ama temkinliydi. Sanki bana dokunmanın ne kadar çok şeyi tetikleyebileceğini biliyordu.

Oysa ben, sadece ısınmak istiyordum. Aç gözlülükle ondan bu sıcaklığı çalmak ve kendi menfaatim için onu kullanmayı arzuluyordum.

Kollarının arasına daha çok sokuldum, bacaklarımı onun bacaklarına doladım. Üzerimdeki havlu gevşemeye başlamıştı, ama ben umursamadım. Başımı biraz yukarı kaldırdım, boynuna yaklaştım. Teninden yayılan sıcaklık cildime doluyordu. Parmaklarım onun göğsünü kaplayan kumaşı sıyırdı. İncecik bir kumaş... Altında yatan sıcaklığı engellemeye yetmiyordu.

Hâlâ tek kelime etmemiştik.

Sırtıma bastıran eli biraz daha sıkıldı. Nefesi değişti—çok hafif ama fark ettim. Benim için bu sadece sıcaklıktı. Yakınlıktı. Kendime geldiğimi hissettiğim tek yer orasıydı şu an. Ama onun için bu, sınır demekti.

"Yeterince ısındın mı?" diye sordu.

Sesi her zamanki gibiydi. Sakin. Ama biraz daha boğuk.

"Hayır," dedim hemen. Cevabım fazla dürüst çıkmıştı. Dudağımın kenarı titreşti. Kendime kızdım. Ama yine de çekilmedim. Hatta biraz daha yaklaştım. Boynuna dudaklarımın kıyısı değdi. Bilerek yapmadım. Belki biraz yaptım. Belki...

Ambrose hareketsiz kaldı. Gerginliğini hissettim. Parmakları battaniyenin kenarını kavradı ama yine de beni itmedi.

"Deyanira..."

İsmimi böyle söylediğinde her şey olduğundan daha gerçekti. Kendimi unutur gibi oldum.

"Üşüyorum," dedim tekrar. Ve biraz daha üzerine yaslandım.

Belki çok bencilceydi. Belki o anlık sıcaklığa, güvenlik hissine muhtaç oluşumun bahanesiydi. Ama onun yanında, onun dokunuşunda bir sığınak vardı. Ve ben o sığınağı hoyratça tüketiyordum ısınmak için. Ambrose'un gözlerini görmedim ama nefesini tekrar duyduğumda içinde başka bir şey vardı. Bastırılan bir şey. Uzun süredir tuttuğu bir dürtü, bir kıvılcım. Ama bastırmaya devam etti. Beni sarmaya, beni korumaya devam etti.

Oysa ben, koruma istemiyordum. Yanmayı istiyordum. Sıcaktan yanmak...