Callimachus vermijdt in zijn poëzie zo veel mogelijk heftige emoties te beschrijven - iets wat gemengde reacties oplevert bij moderne critici. Je kunt heel goed zien dat dit een bewust effect is bij scenes die zowel in Callimachus als in een van zijn tijdgenoten worden beschreven. Een goed voorbeeld hiervan is een vergelijking tussen Aetia fr. 18 tegenover Apollonius' Argonautica 4.1694-1730. Allebei vertellen hoe de Argonauten in een schrikwekkende duisternis terecht kwamen totdat Apollo ze redde en zij in ruil daarvoor een heiligdom voor hem oprichtten. Waarbij in Apollonius de Argonauten compleet in paniek raken en veel nadruk wordt gelegd op hun hulpeloosheid, is Callimachus' versie opvallend zakelijk.
Een strip over de avonturen van de Hellenistische dichters in hun pogingen om zo obscuur mogelijke verwijzingen te maken naar uitgestorven dialecten, lokale tradities en vergeten poëzie.
Comments (0)
See all