De grap spreekt redelijk voor zich: een van de dingen die me altijd het meest opvalt bij Theocritus is dat hij vrijwel nooit echt harde oordelen velt over zijn personages en dat eerder aan zijn publiek overlaat, waardoor je je als lezer afvraagt wat je nou met zo'n gedicht aan moet.
Een strip over de avonturen van de Hellenistische dichters in hun pogingen om zo obscuur mogelijke verwijzingen te maken naar uitgestorven dialecten, lokale tradities en vergeten poëzie.
Comments (0)
See all